— 7S3 — 



van dit experiment steeds een juist oordeel te vellen. 



Inwendig vertoont kelapa lilin zeer in het oog vallende 

 bijzonderheden. Men kent den normalen bouw van het 

 klappervleesch. Het vormt een meer of minder harde 

 laag, bestaande uit palissadenvormig naast elkander ge- 

 rangschikte, in de lengte gerekte cellen. Bij k. lilin nu 

 is deze structuur insgelijks waar te nemen, maar de laag 

 bereikt hier een veel grootere dikte, tot 2 c. M. en meer, 

 en zij blijkt uit twee, elkaar op de wijze van jaarringen 

 omsluitende, maar gemakkelijk loslatende lagen samen- 

 gesteld. Voorts heeft het vleesch een corsistentie, die door 

 den inlandschen naam zeer juist wordt aangeduid: het 

 maakt ongeveer den indruk van was of van eenigszins 

 weeke paraffine; de graad van hardheid is verschillend, 

 «chter altijd geringer dan bij normale klappers. 



Tot de bereiding van olie op de gebruikelijke wijze zou 

 het vleesch zich niet leenen; de glibberigheid belemmert 

 het uitkneden, en uit het doorgeloopen vocht wordt bij 

 verdamping een brijachtige massa teruggehouden, waaruit 

 de olie niet door filtratie is af te scheiden. Men denkt 

 er trouwens niet aan, k. lilin of poewan tot het winneii 

 van olie te bezigen. Beide hebben daarvoor een te groote 

 waarde als grondstof voor de boven beschreven versnape- 

 ring: de prijs in den kleinhandel is omstreeks een kwartje 

 per stuk! 



Merkwaardig is ook het vocht in de kelapa lilin; het 

 onderscheidt zich van het gewone klapperwater door een 

 zekere mate van lijvigheid, die intusschen sterk uiteen- 

 loopt. N'u eens vindt men de geheele ruimte gevuld met 

 een vloeistof, die op dunne stijfseloplossing geli.ikt, dan 

 weer is de holte grootendeels leeg en bevat slechts een 

 geringe hoeveelheid van een dikke geleiachtige, door- 

 schijnende massa, ten deele troebel gemaakt door de aan- 

 wezigheid van langgerekte cellen, als die, waai uit het 

 vruchtvleesch is opgebouwd. 



Vocht en vleesch zijn vrij wel smaakloos. 



