— 8 — 



zoowel vakman als leek, wat die naam beteekent in de ge- 

 schiedenis der tuinen en parken. Weinig groote mannen op 

 dit gebied zijn zoo algemeen bekend geworden als André 

 Lenótre. Geen Kent, geen Whatelij, geen Ilepton, Girardin 

 of Schell zijn ooit zoo bekend geworden onder de menschen, 

 die buiten dezen tak der kunst zijn, als liij. 



Andró Lenótre, zoon van een intendant aan het Fransche 

 hof, zag in 1613 liet levenslicht. Reeds vroeg gaf hij blijken 

 van zijn kunstenaarsaard, waarom zijn vader hem naar het 

 atelier van Simon Vouet zond, om zich onder diens leiding 

 aan de schilderkunst te wijden. Spoedig echter liet hij deze 

 varen en beoefende de bouwkunst, maar legde zich voorna- 

 melijk toe op het aanleggen van tuinen, dat destijds als een 

 deel der bouwkunst beschouwd werd. Of Lenótre de grond- 

 gedachten zijner werken ontleend heeft aan den Italiaanschen 

 stijl, daarover zijn de meeningen zeer verschillend. Enkele 

 schrijvers beweren, dat hij na cene reis in Italië zijn eerste 

 werk uitgevoerd heeft; andere daarentegen, dat die Italiaansche 

 reis eerst veel later (in 1678) geschiedde, bij welke gelegen- 

 heid hij de villa's Pamphili en Ludovisi ontwierp, doch zeker 

 is het, dat hij de oud-Italiaansche tuinbouwkunst, zij 't dan ook 

 van afbeeldingen, bestudeerd had; zijne werken wonnen het 

 echter verre van de tuinen der Italiaansche meesters uit zijn tijd. 



Hoewel men niet bepaald kan zeggen, dat Lenótre een 

 nieuwen stijl geschapen heeft, lieeft hij de toen heerschende 

 0[)vattiiig zoodanig gewijzigd, dat zijn werk het voorbeeld werd 

 voor alle tuinen, die gedurende eene geheele eeuw gemaakt 

 zouden worden. 



Zijne grondgedachten waren ecnlieid te brengen tusschen 

 hof en huis; het terrein niet geheel van de omgeving af te 

 sluiten doch deze zooveel mogelijk door vergezichten te ver- 

 binden; zooveel doenlijk ruime en open plaatsen te bekomen, 

 waar het vrolijke zonlicht sterke contrasten kon vormen met 

 de omgevende en schaduwrijke boscliaadjes en vrij spel zou 

 hebbon, om het schitterende en weelderige leven uit dien tijd 

 te bestralen en te verhoogen. 



