— 105 — 



bij 16 deelen op een zacht vuur gesmolten hars voegt men 1 deel 

 was, en twee deelen talk of ander vet. 



De beste wijze van handelen is als volgt: De vrnchten worden 

 zoo noodig van pitten ontdaan, geschild of stukgesneden, netjes in 

 de flesschen gestapeld en wel zoo dicht mogelijk bij elkander; de 

 flesch vervolgens met water gevuld, waarin suiker is opgelost, in 

 de verhouding van een kopje suiker op een liter water, daarna de 

 flesschen in een ketel met lauw water geplaatst. Om het springen 

 te voorkomen legt men op den bodem van den ketel een plankje 

 met gaatjes of een hand vol spijkers, sluit de flesschen los en ook 

 de ketel en kookt tot de vruchten gaar zijn, hierna worden de 

 flesschen met het suikerAvater bijgevuld, uit den ketel genomen 

 op een vochtigen doek gezet, de hals afgeveegd, de ring er op ge- 

 legd, en stevig dicht geschroefd. Men keert de flesschen om, en 

 laat ze zoo staan om te zien of zij lekken, zoo ja, dan moet men 

 de stroop er uit gieten en die op nieuw kooken, de flesschen weer 

 geheel met het heete vocht vullen en met een anderen ring sluiten. 

 De vruchten behouden, op deze wijs behandeld, beter vorm en 

 smaak, dan bij de volgende behandeling, die door de meeste huis- 

 vrouwen wordt toegepast. Men kookt de vruchten met de stroop 

 in een pan, en giet ze te zamen, terwijl ze nog heet zijn in de 

 flesschen, onder gestadig omroeren. om de luchtbellen te laten ont- 

 snappen, de verdere behandeling is als voren. Het voordeel van 

 deze wijze van handelen is, dat er meer vruchten in een flesch 

 gaan en dat men meer te gelijk kan behandelen met de gewone 

 hulpmiddelen in de keuken voorhanden. Om het springen der 

 flesschen te voorkomen, wanneer zij met de heete vruchten in 

 aanraking komen, is het noodig ze op een natten doek te zetten met 

 een mes, vork, of lepel in de flesch. 



Op deze wijze bereide vruchten blijven jaren goed, mits afge- 

 sloten van het licht en bij eene niet te hooge temperatuur. In 

 landen, waar men bij elk huis een kelder vindt, is dat de aange- 

 wezen plaats; in Queensland (en Java c. a.), waar deze ontbreekt, 

 graaft men een kist van voldoende afmeting (er zijn in Q. zeker 

 geen witte mieren) in een verloren hoekje van het huis in den 

 grond, dit geeft een donkere en zoo al niet koele bergplaats, toch 

 een, waar steeds ongeveer dezelfde temperatuur heerscht. 



Voor het inmaken gebruike men niets dan de mooiste en geu- 

 rigste vruchten; een flesch en wat suiker kan van iets inferieurs 



