— 114 — 



gelen door eigenaardigheden van den inwendigen bouw, vooral 

 der bladen. Het zal nu ook duidelijk zijn geworden waarom er 

 tusschen strandplanten en gewassen, die in zoetwater-moerassen leven 

 in het geheel geen overeenkomst van karakter valt op te merken. 



Er is nog eene derde categorie van planten, welke speciale in- 

 richtingen tegen te sterke transpiratie hebben, namelijk epiphyten. 

 Het ligt voor de hand, dat eene plant op een stam of tak groeiend, 

 daar voor hare wortels aanzienlijk minder water ter beschikking 

 krijgt, dan wanneer zij in den grond groeide. 



Alpine gewassen, bergplanten en epiphyten hebben dus met elkaar 

 gemeen, dat zij, door drie geheel verschillende aanleidende oorza- 

 ken, beschuttingsmiddelen tegen te sterke transpiratie bezitten. 

 Van de in dit opzicht bestaande physiologische gelijkwaardigheid 

 voert Schiraper interessante voorbeelden — tevens indirecte bewijzen 

 voor de juistheid zijner stelling — aan. 



Het komt voor, dat dezelfde soorten, of nauverwante soorten 

 van hetzelfde geslacht, hoog op de bergen en aan het strand groe- 

 ien, terwijl zij in de tusscheuliggende zonen ontbreken. Uit 

 den aard der zaak kunnen deze voorbeelden niet zeer talrijk zijn, 

 daar de afstand tusschen bergtoppen en strand in den regel te 

 groot is om een overgaan der planten van het eene terrein naar 

 het andere, gemakkelijk te doen voorkomen. 



Gemakkelijker en veelvuldiger is dan ook een ander feit te con- 

 stateeren, namelijk dat men bij het naderen der bergtoppen plan- 

 ten op den grond groeiend aantreft, die in iets lager zonen derzelfde 

 bergen alleen epiphytisch groeiend worden aangetroffen. Op een 

 spaarzaam waterverbruik ingericht kunnen de epiphyten het op 

 bergtoppen in den grond wortelend uithouden en daar gemakke- 

 kelijk concurreeren met andere planten, welke niet in het bezit van 

 beschuttingsmiddelen tegen transpiratie zijn en daardoor tengevolge 

 der ijlere lucht en sterke insolatie te gronde gaan. 



Nog een laatste voorbeeld moge hier zijne plaats vinden. Dat 

 de bodem bij solfataren rijk aan zouten is, behoeft wel geen be- 

 toog. Bij deze solfataren nu, vond Schimper, ook al zijn zij vrij 

 laag gelegen (b. v. bij eene solfatare op 3500 voet op den Salak) 

 alpine-planten en epiphyten op den grond groeien. 



Het is duidelijk, dat onderzoekingen als die van Schimper voor 

 een juist begrip der oorzaken van de geographische verspreiding 

 der gewassen, hoogst belangrijke nieuwe gezichtspunten openen. 



