— 131 — 



der overeen, dat wij denzelfden grondvorm daarin terugvinden. 



Het bloemdek toch bestaat bij alle soorten uit 3 gemakke- 

 lijk van elkander te onderscheiden onderdeelen n. 1. een peer- 

 vormig gedeelte, dat wij „den ketel'" zullen noemen (Fig. 

 1.'/); een „hals" (Fig. 1.6) en een „lip" (Fig. l.c). Het is 

 deze laatste die de meest verschillende vormen, kleuren en 

 teekeningen kan bezitten. Binnen den ketel, onderin, vindt 

 men de meeldraden, 6 in -getal, of eigenlijk de helmknoppeu, 

 want de helmdraden ontbreken er aan. De helmknoppen 

 onderscheiden zich in dit geslacht door buitengewoon groote 

 helmbindsels die met elkander tot een zes-kantigen en zes- 

 slippigen beker zijn vereeuigd, zoodat het den schijn heeft als 

 of de helmknoppen tegen dezen beker als 't ware zijn aan- 

 gegroeid. 



Ook stijl en stempels ontbreken bij de Aristolochia's, maar 

 de randen der helmbindsels zijn bekleed met een groot aantal 

 papillen en deze nemen de rol over der stempels; zij zonderen 

 namelijk een kleverige vloeistof af, die het stuifmeel, dat daar- 

 mede in aanraking komt, tot kieming brengt. 



De stuifmeelbuis groeit naar beneden naar het lange, cilin- 

 dervormige ovarium, dat onder de bloembekleedselen wordt 

 aangetroffen (Fig. 1(7.) en dat naar onderen bijna onmerk- 

 baar in den bloemsteel overgaat. 



Op de doorsnede blijkt dit ovarium zeshokkig te zijn en 

 elk hokje een groot aantal eieren te bevatten. In Fig. 3 b., 

 (een lengtedoorsnede der bloem), is a" het complex der meel- 

 draden, hetwelk in fig. 3 c. nog eens afzonderlijk en 6 maal 

 vergroot is voorgesteld. 



In deze laatste figuur is a" de nog gesloten helmkuop ; b' het 

 verbreede helmbindsel en c" de papilleuse rand van dit laatste. 



Op eenige nadere bizonderheden van den binnenwand van 

 de bloem, kom ik zoo aanstonds terug. 



De Aristolochia-bloemen zijn vliegen vangsters. 

 Maakt men een scheur in den ketel, dan laat zich dit feit 

 gemakkelijk eonstateeren. 



