— 145 — 



heeft de Aristolochia de eigenschappeu gekregen, die zjj ons 

 thans vertoont. 



Men ziet. dat men rot hmg vervlogen tijden moer terugdenken 

 om te komen tot het allereerste l)egin dezer bijzondere adap- 

 taties en men zon de omstandigheden moeren weren, onder 

 welke deze planten toenmaals hebben geleefd, om zich eenig 

 idee te kunnen maken van de reden van 't ontstaan daarvan. 

 En dit is ons onmogelijk: van de geschiedenis van een plant 

 weten wij nog veel minder dan van die van den menscli en 

 onze kennis van den voorhistorischen menscli is nagenoeg nul. 

 Kunnen wij ons derhalve geen denkbeeld maken van het verle, 

 den, wij kunnen wel eenigermate nagaan, wat de toekomst voor de 

 Aristolochia brengen zal. 



AVij kunnen toch met grond reeds thans voorspellen, dat 

 de Aristolochia hoe ingewikkeld en schijnbaar volmaakt zij ons 

 ook moge toeschijnen, onmogelijk blijven kan zooals zij is. De 

 buitengewone afhankelijkheid, waarin zij langzamerhand is ge- 

 raakt van eenige weinige soorten van insecten, moet haar een- 

 maal duur te staan komen. Daarin toch is een enorme ftictor 

 gelegen voor haar ondergang. De vliegen die zich thans nog 

 in den val laren lokken, blijven niet staan op den rrap van 

 ontwikkeling, die zij thans hebbeu bereikt. Er moet eenmaal 

 een tijd komen waarin zij leeren inzien, dat er verraad schuilt 

 achter het masker van schoone kleuren en aangename vormen 

 waarmee zij gelokt worden en dat zij beter doen naar andere 

 bronnen van voedsel omtezien; er moet een tijd komen, dat de 

 vliegen de bloem eenvoudig voorbijgaan. De Aristolochia 

 kan niet l)lijven in "r sradiuni, dar zij thans heeft bereikr, zij 

 moet meê; hare onrwikkeling moer geljjken rred houden met 

 die der insecten. Stilstaan voert haar zeker en gewis tot den 

 ondergang. Steeds nieuwe lokmiddelen moet zij zich verwerven 

 om verzekerd te blijven van haar succes; zij moet trachten door 

 nieuwe en speciale adaptaties ook andere soorten en klassen 

 van dieren te lokken om minder afhankelijk re worden van 

 hare regenwoordige bezoekers of zij moer een ganscli anderen 

 weg uit, en weer trachten te worden wat hare vuorouders 



m 10 



