— 237 — 



OVEH WETEXSCHAPPELIJKE PROBLEMEN VAX DEN 

 TUINBOUW. 



Bij gelegenheid vau den verjaardag des Keizers van Duitsclilaud, 

 hield Professor L. Kny een voordracht in de Koninklijke Land- 

 Itouwkundige Hoogeschool te Berlijn, waaraan we hier een en ander 

 ontleenen. Het is een verhlijdend verschijnsel, dat de wotonschap 

 zich ook langzamerhand meer aan ons vak gelegen laat liggen, dat 

 nog altijd voornamelijk door de empirie beheerscht werd. 



Spreker begon zijne rede met er op te wijzen, hoe de vorsten 

 uit het huis der Hohenzollern, op enkele uitzonderingen na, groote 

 bevorderaars van den tuinl^ouw geweest waren. De groote keur- 

 vorst plantte in zijn tuin verscheiden vruchtboomen, die hij eigen- 

 handig entte en verder kweekte: in eene door hem gemaakte be- 

 paling, komt voor dat geen paar mocht huwen, tenzij de bruide- 

 gom het bewijs had geleverd, dat hij zes eikenboomen geplant en 

 zes vruchtboomen geënt had. Van zijne nakomelingen hebben 

 allen er toe medegewerkt de omstreken van Berlijn te verfraaien. 



Verder wees spreker er op welk nut de tuinbouw van de we- 

 tenschap kan trekken. De tuinbouw houdt zicht niet met de cul- 

 tuur van alle planten liezig, door Brefeld is de cultuur der zirannnni 

 door Iiobert Koch, die der Itactcriën tot grooter volmaking gebracht 

 naar het voorbeeld van Reess en Stahl heeft G. Bonnier een aan- 

 tal /.-ot-sfiitosseii gekweekt: in de maritieme stations te Xapels, te Kiel 

 enz. ontwikkelen zich sommige zeeirierrti even krachtig als in den 

 oceaan. Met genoemde planten heeft de tuinbouw niets te doen. Zijn 

 domein is de eigentlijke landvegetatie, hij zoekt uit de talrijke; 

 ]»iant<'n, de gewassen die uitmunten door schoonheid, bijzonderou 

 vorm, grooten omvang, of die door het nut, dar zij den mensch of 

 het vee schenken onze aandacht verdienen. 



Dikwijls hoort men de meening verkondigen, als zonden de in 

 onze tuinen gekweekte planten, slechts arme vertegenwoordigsters 

 zijn, van hare in de natuur voorkomende zu.sters. Deze stelling 

 is niet alleen, in de meeste gevallen onjuist, dikwijls zijn de ge- 

 kweekte exemplaren fraaier dan de in het wild groeiende, en niet 

 zonder reden. Als een zaad kiemt op de plaats waar het toe- 

 vallig terecht komt, dan is eerst het zaad en later de plant aan 

 meer tegenspoeden onderhevig, als de gekweekte. Nemen we aan, 

 dat de bodem waarop het zaadje gevallen is, de noodige geschikt- 



Il ' 10 



