— 255 — 



„de cijfers voor het oplossen Y<aii fibrine: neuti'aal 1: 121, zuur 

 „1: 200, alkalisch 1: 150. De verklaring dezer Injzonflere verhon- 

 „diugen is nog niet gegeven." 



Eene aanvulling van dit schrijven wordt gegeven in een brief 

 van Dr. Witte van 11 Jan. '91. 



„Ten opzichte der papayotine en haar eiwitoplossend vermogen, 

 , vallen nog vele raadselachtige verschijnselen waar te nemen. Ik heb 

 „mij nog verder met de zaak bezig gehouden en uu is het mij gelukt, 

 „uit een iiujedil-t melksap van Carira Papai/a, dat men mij uit Londen 

 „heeft toegezonden, eene papayotine te bereiden, die nog beter en 

 „werkzamer is, dan het indertijd uit het versche melksap verkregeue 

 „praeparaat. 



„Als de juiste waardebepaling geldt nu het volgende: 



Bij 0,1 gr. papayotine, 



10, „ vleesch (:= 2,5 s/cckih) en 

 28, „ water van 38° C. 



moet in 20 minuten 5oƒ^^ oƒ^ ^3^^ j^et vleesch 



opgelost zijn. M 



vallend. De enzymen, waartoe papayotine, evenals pepsine en pancreatine' 

 behoort, geven als 't ware de stoot aan eene chemische werking, zonder daar- 

 aan in bepaalde verhouding deel te nemen. 



Temperatuur, gewichtsverhouding tusschen het enzym en de op te lossen stol', 

 fijnheid van verdeeling dier stof en aard van het oplosmiddel zijn even zoo- 

 vele factoren, die de intensiteit der enzymatische werking bepalen. De waarde 

 bepaling van papayotine kan dus alleen een cijfer geven voor één bepaald ge- 

 val van onderzoek. Leerzaam is in dit opzicht een twist over de werkzaamheid 

 van papayotine, in 1884 tusschen Finkier en Sidney Martin gevoerd. De laatste 

 verklaarde het praeparaat van Finkier voor weinig werkzaam, terwijl Finkier 

 volhield, dat het 1000 a 2000 maal zijn gewicht aan fibrine kon oplossen. 

 De verklaring lag in den verschillenden duur der inwerking. Finkier bracht 

 0,01 gr. papaïne met 10 gr. versche bloedfibrine en 50 gr. yT&ter gedurende 48 

 a 60 uren bij 45 tot 50° C. te samen. Er had dan volledige oplossing plaats, 

 en deze peptonoplossing had het vermogen, in 20 uren nog eene gelijke hoe- 

 veelheid fibrine ilO gr.) op te lossen. Een gelijk resultaat zoude waarschijnlijk 

 nog wel met geringer hoeveelheid papayotine te verkrijgen geweest zijn, indien 

 slechts eenmaal de peptonisatie is ingeleid. 



Het is bekend, dat ook het oplossend vermogen van ^jf/^siVie kan stijgen met de 

 hoeveelheid eiwit, waarmede pepsine wordt samengebracht. Een soort, die in de 

 verhouding 0,1 — 10,0 in drie uur tijds 9,9 gr. eiwit oploste, loste in denzelfden 

 tijd en onder gelijke omstandigheden in de verhouding 0,1 — 20,0; 16,6 gr. eiwit op. 



'). Ik vond, dat op die wijze onderzocht, de papayotine van Witte uit 

 vloeibaar melksap bereid, hoogstens 20^/0 oploste. 



