— 26n — 



inderdaad de sti-ekking heeft om het begin van de bloeiperiode 

 te ver^Toegen en de bloeihoogte lager aan den stam te brengen. 

 Het maken van dergelijke gevolgtrekkingen is verleidelijk. 



Zoo zou men, aannemende dat de kleine pepersoorten van 

 Atjeh en Djohor variëteiten van de soort Piper nigntm zijn 

 en dan op het vorenstaande doorredeneerende , tot het besluit 

 moeten komen , dat men in die landen het verst gevorderd is 

 in het wijzigen van de oorspronkelijke eigenschappen van den 

 peperstruik, maar ook, dat zulks gepaard is gegaan met aan- 

 merkelijke verzwakking van het gewas. 



Het laatste woord in deze kwestie zal echter aan de we- 

 tenschap der kruidkundigen gegund moeten worden. 



\Vat betreft de hoogte boven de zee waarop de peperplant 

 het best zou groeien, hieromtrent meen ik met v. H. eenifirs- 

 zins van gevoelen te moeten verschillen. 



Hij toch acht, met het oog op de ruimst mogebjke vi-ucht- 

 draging, eene hoogte van even boven het zeestrand tot 200 

 a 300 voet de meest geschikte. 



Ik voor mij ben van oordeel, dat elke hoogte van af het 

 zeestrand tot ongeveer 1500 voet voor dit s:ewas even s'eschikt 

 is, en dat overigens de kwestie van geschiktheid van eene 

 bepaalde landstreek afhankelijk is van de geaardheid van den 

 bodem en de gesteldheid van het klimaat. 



Elk ti'opisch laagland met vochtig klimaat, waar de droge 

 moesson kort van duur is en soms geheel uitblijft, is geschikt 

 voor de peperplant. De hoogst mogebjke graad van geschikt- 

 heid wordt echter verki-egen, waar dat laagland bestaat uit 

 neptunische gronden, vooral wanneer die, zooals bij het ter- 

 tiaire gebergte op Java zoo dikwijls het geval is, gevormd zijn 

 uit humushoudende mergel. Waar zulke gronden zijn, komt 

 beneden de grens van löOu voet de hoogte er weinig op aan. 



Xu is het misschien wel waar, dat de Inlanders in de pe- 

 perstreken hunne aanplantingen niet hooger dan enkele hon- 

 derden voeten aanleggen, maar de oorzaken hiervan zullen 



