bladpla:stex. 



Caladium's ex iets over Plamexvoedixg volgens pkof. 

 H. DE Vries. 



De kleurigsteu ouder de geheele groep, ziju ongetwijfeld de 

 Caladimn^s. Er zullen iu het plantenrijk wel geeu bladereu 

 gevonden worden, die met zulke heldere kleuren getooid zijn; 

 schitterend rood op frisch groen, vermengd met rosé, wit. lila 

 en tallooze andere tinten, zijn de gewone kleuren der Cala- 

 (Z/?< w-bladeren. Toch moesten zij ook voor de mode zwichten 

 en slechts hier en daar in een hoekje, zijn nog eenige ver- 

 waarloosde planten van dit geslacht te vinden. Hebben we 

 de oorzaak eenvoudig l)ij de mode te zoeken, die grillig nu 

 het eene, dan weer het andere plantengeslacht begunstigt, mijns 

 inziens is er nog een andere gewichtige reden. Xog altijd 

 wekken de Calaimm's, als zij in volle kleurenpracht prijken, 

 ieders bewondering op. „Maar bij mij zijn ze zoo mooi niet. 

 „bij mij verloopen ze en gaan al die mooie kleuren langza- 

 „merhand verloren, de bladeren worden bijna geheel groen, 

 slechts ietwat flauw getint." Zoo ongeveer hoorde ik wel over 

 de Caladmrns spreken. 



De kwestie is dus, men vindt ze wel mooi, maar men kan ze 

 niet kweeken, want dat een Caladiion verloopt, dat is. dat de 

 plant langzamerhand anders wordt, terugslaat naar een type. 

 dat waarschijnlijk groen was; ik moet bekennen, dat ik het 

 van Caladium' s nooit gezien heb. Ik begrijp echter zeer goed, 

 hoe dit praatje in de wereld is gekomen en schijnbaar is er 

 zelfs veel voor te zeggen. Laat ons eens zien. hoe het met een 

 CaJadium-^\'d.w.i gaat. Een krachtige knol wordt geplant : 

 weldra, bijna tegelijkertijd met de wortels, ontstaat er een 

 prachtig blad, gevolgd door nog eenige, die allen zeer teer. 

 doorschijnend en schitterend gekleurd zijn. Later komen er bla- 



