EEX EX AXDER OVER PEPERCULTUUK. 

 ( Vervolg.) 



AVij zijn thans met onze beschouwingen over de peperplaut 

 zoover gevorderd, dat wij kunnen overgaan tot het maken van 

 enkele opmerkingen over de eigenlijke cultuur. 



Op de voorbereiding en ontginning vati het terrein, zooals 

 V. H. die wenscht (bl. 94» heb ik een paar aanteekeningen, 

 die niet van belang ontbloot zijn. 



Heeft men te doen met boschgrond, dan wil schrijver het 

 klein gezaagde en gehakte hout na oppervlakkige droging ver- 

 branden, om den grond zoo spoedig mogelijk vrij te maken. 



Dit is de ouderwetsche manier, die geen planter van den 

 tegenwoordigen tijd volgen zal. Men is thans van oordeel, dat 

 men door het verbranden van de massa hout te veel voeding- 

 stoffen, zoowel organische als anorganische, die later zoo goed 

 te pas zouden komen, noodeloos weggeeft ; de organische over- 

 blijfselen van het hout en een gedeelte van de teelaarde, die 

 op den bodem voorhanden is, gaan toch door die verrichting 

 in rook de lucht in, terwijl de in den vorm van asch achter- 

 blijvende minerale stoffen bij de eerste de beste zware regenbui 

 voor een groot deel naar de lagere sti*eken wegspoelen. Te- 

 genwoordig laat men dat hout eenvoudig op het terrein liggen 

 na het zoodanig gerangschikt te hebben . dat het de plantzaak 

 zoo min mogelijk belemmert. 



Zeker wordt het terrein daarbij niet zoo vi'ij als bij de brand- 

 stapel-methode, doch dit is van ondergeschikt belang, als men 

 de kostbare voedingstoffen, die op het terrein aanwezig zijn, 

 maar mag behouden. 



