— 352 — 



Eene andere aanmerkiug is, dat schrijver zelfs pepertuinen wil 

 aanleggen op alang-alang-Yelden ; de grondbewerkiug moet dan 

 zoo diep zijn als noodig is, om de laagzittende kmipwortels ge- 

 heel en al omhoog te brengen en door verbranding te dooden. 



Dat klinkt zeer gemakkelijk, men vernietigt eenvoudig de 

 wortels van het onkruid, en dan is men er. 



Iemand die ondervinding heeft van het planten op zulke 

 gronden, zal er echter anders over denken ; zijn oordeel zal 

 luiden: wie pepertuinen aanlegt op alang-nlang-tevvein is goed 

 op weg om zich te ruineeren. 



En de oorzaak daarvan is dat alany-aJaiuj^ zelfs bij oneven- 

 redig hooge geldelijke offers, op den duur niet met ploeg of 

 patjol te regeeren is; niet alleen dat het volmaakt naar boven 

 brengen der wortels schier tot de onmogelijkheden behoort, maar 

 als men dan meent daarmee klaar te zijn en op zijne lau Ave- 

 ren te kunnen rusten, dan komen er van buiten den tuin mas- 

 sa's zaad van dit onkruid overwaaien, zoodat men weldra weer 

 op nieuw aan den slag kan gaan. 



Het is een eeuwigdurende strijd, waartegen geen werkkapi- 

 taal op den duur bestand is. 



Alang-alang bestrijde men met zware schaduw van willig 

 groeiend geboomte; de schaduw die een peperaanplant geeft 

 is daarvoor niet zwaar genoeg. En dan mag men met de keus 

 van dat geboomte nog wel zeer voorzichtig zijn en eerst goed 

 nagaan, of het ook willig groeit, wanneer het te midden van dit 

 onkruid geplant wordt. De houtvesters van het gouvernement, 

 aan wie de moeiehjke taak van het op nieuw bebosschen van 

 open terrein opgedragen is, zouden daarvan weten mee te praten. 



Het is wel noodig met den meesten nadruk de aandacht 

 op dit belang te vestigen; zij die niet in dagelijksche aanra- 

 king zijn met de cultuur op alang-alang gronden, denken daar- 

 over gewoonlijk te optimistisch, maar heeft men er eenmaal 

 ondervinding van gekregen en waargenomen hoe spoorloos ka- 

 pitaal op kapitaal in zulke gronden kan verdwijnen, dan voelt 

 men zoo iets als een koude rilling door zijn leden varen, als 

 men hoort spreken van een pepertuin op .een alang-alang veld. 



