DE AARDAPPELZIEKTE. 



{Ven-oly van pag. 299). 



Xa in de vorige aflevering van dit tijdschrift een en ander over 

 de aardappelziekte mede gedeeld te hebben , kunnen we er toe 

 overgaan in liet kort de middelen te bespreken, die er met m'n of 

 meer succes tegen aangewend zijn. 



Ieder aardappelteler verwacht, dat ter een of andere tijd een 

 middel gevonden zal worden, na welks toepassing de ziekte zal 

 verdwijnen; zoover zijn we nog niot en het is zeer twijfelachtig of 

 we wel ooit zoover zullen komen. Toch zijn er wel middelen, die 

 goed toegepast, den kweeker in staat stellen, de plant ten minste 

 gedeeltelijk te beschermen. 



Een groot aantal aardappels gaan jaarlijks verloren, tloor onbe- 

 kendheid met het feit, dat geheel gezonde knollen ziek worden, als 

 zij worden geinfecteei'd door de sporen, waarmede zij bij het rooien 

 in aanraking komen. Als de aardappels pas uit den grond geno- 

 men worden is de schil dun en teer. Er is gewoonlijk vocht ge- 

 noeg om de conidiën te doen kiemen, en bij de teerheid der schil 

 heeft de kiemende spoor der l'JujtopJitora alle gelegenheid in den 

 aardappel door te dringen. De proef aanga:iude de juisthei.1 dezer 

 redeneering is geniakkelijk te nemen, door eenvoudig een partjj 

 pas gerooide aardappels in tweeën te verdeelen, de eene helft te 

 bestrooien met aardappelljladercn van een zieke plant en de andere 

 helft zorgvuldig van deze infectie verwijderd te houden. Spoedig 

 blijkt het, dat de knollen die met het zieke loof in aanraking ge- 

 weest zijn, ziek worden, terwijl de andere gezond blijven. Zooals 

 boven gezeg<l is, veroorzaakt deze z. g. naziekte groot? verliezen, 

 die gemakkelijk voorkomen kunnen Avorden, door met het rooien 

 te wachten tot al het loof vernietigd is, of als het noodig is vóór 

 dien tijd te rooien, het loof af te snijden en zorgvuldig te verwij- 

 deren, voor men begint de knollen boven den grond te brengen. 



