— 371 — 



Zoolaug ze uog in deu grond ziju. ziju de uog niet aangetaste 

 knollen veilig, zoodra ze echter in een atmospheer gebracht wor- 

 den waar het wemelt van conidiën. zijn zij blootgesteld aan ecu 

 bijna zekere infectie. 



Het is duidelijk, dat bij een normale ontwikkeling der conidiën, 

 zwermsporen geproduceerd worden en dat de rerspreiding der ziekte 

 voor een groot deel van de vochtigheid afhankelijk is, want zonder 

 een dun laagje vocht, kan de zwermspoor zich niet verplaatsen. 

 De hoeveelheid vocht hiervoor noodig. is zeer gering, het zijn ech- 

 ter spoorvormen, die niet buiten dit weinige vocht kunnen. Door 

 middel van de regendroppels, verhuizen ze van de eene plaats van 

 het blad naar de andere, ook wordpn ze door regendroppels van 

 de l)laderen naar de wortels en naar de knollen gespoeld. Zij blij- 

 ven bij dit alles niet passief, integendeel zij helpen door middel 

 hunner draden, zich een weg banen door de aarddeeltjes, tot zij de 

 knollen bereiken. 



Het grootste deel der aardappels, wordt op drie verschillende 

 wijzen geïnfecteerd en daardoor ziek; de eerste is reeds boven 

 genoemd bij het rooien , de tweede wijze is, als de zwermsporen 

 door den regen langs den stengel naar de knollen gespoeld of er 

 zelf hun weg heen vinden. Uit dit laatste volgt, dat hoe dikker 

 de aanllaig is, waarmede de aardappels bedekt zijn, hoeveel te 

 beter zij tegen deu vijand beschermd zullen zijn. Het is gebleken 

 dat sommige gronden de plant beter tegen infectie beschermen dan 

 andere. In zandige gronden zijn de aardappels minder onderhevig 

 aan ziekte, dan in zware gronden. De oorzaak is te zoeken in het 

 feit, dat het zand niet slechts een betere filter is, waarin de sporen 

 worden teruggehouden, maar ook. omdat het zand zich beter naar 

 den vorm der groeiende knollen zet. In zware veel klei bevattende 

 gronden, is de snelle groei der knollen dikwijls oorzaak dat de 

 grond berst, dat er kleine scheuren ontstaan, bij zand daarentegen 

 omsluiten de deeltjes de knol voortdurend. Het behoeft geen betoog, 

 dat als de grond in een dergelijken gebersten toestand is, de spo- 

 ren van de bladen gemakkelijk bij de knollen kunnen geraken. 



Het schijnt in het eerst moeielijk te begrijpen, hoe zulk een po- 

 reuze massa als zand, in staat is zulke uitstekende diensten als 

 filter te bewijzen, en daardoor lichaampjes als de sporen, die veel 

 kleiner zijn dan de zandkorreltjes, tegen te houden. ïen einde dit 

 duidelijk te maken, moet in herinnering gebracht worden, dat het 



