— 308 — 



zins eeiie voorstelling maken van het verlies, dat dit verschijn- 

 sel te weeg kan brengen. Doch ook, waar zulke uitersten niet be- 

 reikt worden, is het doorschieten steeds een oorzaak van verlies, 

 die men gaarne zou willen vermijden. Scheikundige analyses toch 

 hebben geleerd, wat trouwens physiologisch te verwachten was, 

 dat de éénjarig bloeiende suikerbieten armer aan suiker en 

 rijker aan celwandstof zijn dan normale, zoodat zij dus om 

 beide redenen bij de suikerbereiding schadelijk zijn. Daarbij 

 komt, dat zij spoediger tot rotting overgaan, zoo zij den winter 

 over met de andere bewaard worden en dan deze licht aan- 

 steken, Yan daar, dat zij steeds bij het rooien afzonderlijk 

 gehouden en uf het eerst in de fabriek verwerkt, of wel sleclits 

 als veevoeder gebezigd plegen te worden. 



Al deze overwegingen leidden den Heer Rimpau tot het 

 besluit, dat het wenschelijk was, voor de vroeg te zaaien ak- 

 kers een nieuw ras van suikerbieten te maken, dat zonder in 

 ])roductiviteit bij de andere rassen achter te staan, boven deze 

 door zoo gering mogelijke kans op doorschieten zou uitmunten. 

 ( )m dit doel te bereiken, was het noodig in de eerste plaats 

 te weten, van welke omstandigheden dit verschijnsel afhangt. 



De ervaring leert, dat het doorschieten niet alleen van den 

 zaaitijd, maar daarenboven van allerlei andere omstandigheden 

 afhangt Iedereen weet, dat in het eene jaar deze kwaal zich 

 veel meer voordoet dan in het andere, en dat zij op den eenen 

 akker kan wegblijven, terwijl zij zich op den anderen vertoont. 

 Eene nauwkeurige overweging van alle goed waargenomen 

 gevallen leidt nu tot de overtuiging, dat elke tijdelijke ver- 

 traging of stilstand in den groei, zoowel tijdens de ontkieming 

 of kort na het opkomen, als ook tijdens de verdere ontwikke- 

 ling der plant, het doorschieten begunstigt. Zulk eene ver- 

 traging vindt nu niet zelden plaats. Eene der meest gevreesde 

 oorzaken is de voorjaars-nachtvorst. Daar deze echter in den 

 regel slechts de vroeg bezaaide akkers kan treffen, is het 

 veelal moeiljjk te zeggen, in hoeverre het doorschieten een 

 gevolg van het vroege zaaien, en in hoeverre het eene wer- 

 king der nachtvorst is. Door eene eenvoudige proef kan men 



