— 372 — 



enkele onder haar wederom driejarig zouden zijn. Deze hoop 

 werd echter niet verwezenlijkt; alle droegen in het tweedejaar 

 vrucht. Toch werden hare zaden wderoni uitgezaaid, en nu 

 kwamen er onder bijna 4500 bieten sleclits 35 éénjarig bloeiende, 

 dat is dus sleclits 0.8 °/q voor, terwijl gewone zaden, die 

 gelijtijdig (4 April) uitgezaaid waren, in dat jaar bijna 10°/^ 

 doorgeschoten exemplaren leverden. Dit resultaat was in zoo 

 hooge mate bevredigend, dat de Heer li. terstond besloot van 

 de tweejarige exemplaren zijner nieuwe cultuur zooveel mo- 

 gelijk zaad te winnen, om daarvan in liet dan volgend jaar die 

 akkers te voorzien, die reeds in Februari of Maart bezaaid 

 moesten worden, en zoodoende terstond reeds een praktisch 

 voordeel van zijne proeven te oogsten. 



Sedert drie jaren is dit plan ten uitvoer gebracht, en werd 

 op de akkers, die lu't vroegst in het voorjaar bezaaid wer- 

 den, deze nieuwe variëteit gebracht. Telken jare was het 

 percentische aantal doorschietende bieten op deze velden in 

 het oog loo])end geringer dan het vroeger, bij even vroegtijdig 

 uitzaaien pleegde te zijn, en dan het in dezelfde jaren op 

 gelijktijdig doch met gewoon zaad bezaaide akkers was. En 

 toen hij, om van dit nieuwe ras wederom zaad te winnen, 

 deze bieten in het tweede jaar uitplantte, bleek het, dat onder 

 de talrijke tweejarige exemplaren wederom eenige driejarige 

 te voorschijn kwamen. Ja, zelfs was er onder deze ééne, die 

 eerst in het vierde jaar vrucht droeg, en daarbij eene over- 

 eenkomstige reusachtige grootte bereikt had. Deze ervaring 

 is daarom van belang, omdat men ziet, dat niettegenstaande 

 den schijnbaren tegenspoed, liet vooruitzicht op het verkrijgen 

 van een driejarig ras toch niet behoefde te worden opgegeven. 



Het nieuwe ras door liimpau gewonnen moest echl^er nog 

 eene proef ondergaan, voor dat het de moeite waard kon ge- 

 acht worden, er van in het groot en rechtstreeks voor de 

 suikerfabricatie te zaaien. Deze proef bestond natuurlijk in 

 het suikergehalte. Er bestond reden om te vreezen, dat dit 

 aan het einde van het eerste jaar niet zoo groot zou zijn als 

 bij de gewone tweejarige soort, en in dat geval ware er wel- 



