— 877 — 



Er besta:iu dus tweeërlei soorten van erfelijkheiJ. In de 

 eene erven de kinderen de eigenschappen, die in hunne ouders 

 zichtbaar onrsvikkekl waren: in de andere erven zjj de eigen- 

 schappen, die in hunne ouders niet zichtbaar waren, doch die 

 hunne voorouders voor een grooter of kleiner a-.intal geslachten 

 bezeten hebben. 



Het is echter duidelijk, dat een rechtstreeks overgaan van 

 erfelijke eigenschappen alleen van ouders op hunne kinderen 

 mogelijk, is, en dat daarbij niet in werkeljjkheid geslachten 

 kunnen worden overgeslagen. Wij moeten dus aannemen, dat 

 ook de atavistische individuen hunne eigenschappen van hunne 

 ouders erven, en dat deze dus feitelijk, al hoewel onzichtbaar, 

 ook die schijnbaar verloren kenmerken nog in zich herbergden. 

 Zoolang uit het zaad van eene witbloemige variëteit nog enkele 

 individuen met bloemen van de kleur der soort kunnen ontstaan, 

 zoolang moeten ook de witbloemige individuen, zij het ook in 

 geringe mate. op eene of andere wijze het vermogen om gekleurde 

 bloemen voort te brengen in zich verbergend 



Het groote bezwaar, dat deze verborgen eigenschappen bij 

 het standvastig maken van nieuwe variëteiten opleveren, springt 

 duidelijk in het oog. Hoe zal men ooit zeker zijn, zijn doel 

 bereikt te hebben? Hoe zal men kunnen beoordeelen of eene 

 verborgen eigenschap reeds geheel verdwenen of ten minste 

 genoeg verzwakt is, om het ras als standvastig in den handel 

 te kunnen brengen? 



Gelukkis: leert de ervarins;, dat bij eene voortdurend s:oede 

 keuze van het zaad, het aantal atavistische exemplaren telken 

 jare afneemt. Het ras wordt dus allengs standvastiger, en heeft 

 men het eenmaal zoover gebracht, dat eenige jaren achtereen 

 op de duizenden planten slechts enkele atavistische voorkomen, 

 zoo mag men vertrouwen, dat zulks voortaan zoo blijven zal. 

 Doch een voortdurend waken voor de zuiverheid van het nieuwe 

 ras en voor de vernietiging der atavistische exemplaren, V(5ór zij 

 door kruising het ras kunnen bederven, blijft steeds een vereischte. 



Hoe groot het gevaar is. dat enkele atavistische individuen 

 kunnen veroorzaken, blijkt her beste uit de omstandigheid, dat 



