— 504 — 



nabast in Engeland gebruikt werd. In den 3den druk der Am- 

 sterdamsclie pharmacopoea van 1686 wordt kina. in de lijst der 

 Simplicia genoemd, en natuurlijk ook in de 2de uitgave der Haag- 

 sche, die eerst in 1738 verscheen. Dit boek vermeldt de bast als 

 „China-china, Gortex Peruvianus officinarum, Arbor febrifuga Pe- 

 ruana, Pulvis patrum", met de bijvoeging: Kaii Hist. 796, waar- 

 mede bedoeld Avordt de Historia j^lantarum van Joliannes Raius, 

 Londen 1686, een Ijoek, dat destijds blijkbaar als standaardwerk 

 voor plantenbeschrij vingen diende. De naam „pulvis patrum" her- 

 innert aan de paters jezuiten, die liet kostbare koortsmiddel in- 

 voerden. „Pulvis Eminentissimi Cardinalis de Lugo" heette het naar 

 den kerkvorst de Lugo, die het kinapoeder in zijn paleis te Rome 

 aan arme zieken uitdeelde (1643 — 48). 



Hoe onvolledig lang daarna ]iog de kennis van kiuaboom en 

 kinabast was, kan blijken uit de volgende beschrijving, overgeno- 

 men uit de >«'ederlandsclie vertaling (1743) van het beroemde werk, 

 ,, Traite universel des drogues et simples" geschreven door den 

 Franschen apotheker N. de Lemery. 



„Kina-Kina. Is de bast van een boom, kina-kina of Cauna pc- 

 rida genaemt, die in Peru in de Provintie van Quitto op bergen 

 bij de stad Loxa Avast; liij is bij nacr zoo groot als een kersen- 

 boom; de bladers zijn rond on gotandt, de bloem is lang, roodach- 

 tig van kleur en word van een peul gevolgt, die eene platte en 

 witte pit insluit, welke met een dun vlies omwonden is. 



„Daer zijn twee soorten van kina-kina, een tamme of gekweekte 

 en een wilde; de gekweekte is verre boven den wilde te achten, 

 de Spaujaerts noemen hem Palo de Calentui-as, dat is te zeggen, 

 het hout tegen de koortsen. 



„In 't jaer 1649 werd deze bast door «en Spaensclien Onder- 

 koning uit Peru in Hpanje gebragt. In 't zelve jaer bragten de 

 Kardinaal de Lugo, en eenige Vaders Jesuiten uit Amerika geko- 

 men, er van mede en maekten hem door geheel Europa bekent; 

 de handel dien zij 'er mee dreven, was hun zeer voordeelig en 

 bragt hun een groeten winst aen; want deze <lroogerij had het lot 

 van alle gelukkige en heilzame middelen, die eerst voor den dag- 

 komen; men liield ze voor zeldzaem, moeijelijk te krijgen, en men 

 woog ze toen tegen 't goud op, in dien tijd verkocht men ze zelden 

 anders als in poeder, Avaerschijnlijk om ze verborgener te houden, 

 en te beletten, dat men haren aert, en Avaervan daen ze gehaalt 



