— 557 — 



Grootere verscheidenlieid levert Sumatra op, doch verreweg 

 de meesten worden op Borneo gevonden. Eenige jaren geleden 

 ontdekte Teysmaun daar eene soort, die later is beschreven 

 onder den naam van Xepenthes Radja^ wier bekers afmetingen 

 kunnen bereiken van H voet in de lengte, en die ruim genoeg 

 zijn om een klein viervoetig dier of een vogel in zijn geheel 

 te herbergen. 



De Xepenthessen zijn klimplanten, die zich door middel van 

 ranken vasthechten aan den stam en de tikken van struiken en 

 boomen. De bloemen zijn onaanzienlijk en tot groote pluimen 

 vereenigd; ook de vruchten en zaden leveren geen merkwaar- 

 dige bizonderheden op. 



Wij zullen ons dan ook uitsluitend bepalen tot de beschrij- 

 ving van den beker, die gelijk uit de afbeelding blijkt, te 

 beschouwen is als een aanhangsel van den top van het blad, han- 

 gende aan de sterk verlengde midden-nerf. Xiet alle bladeren 

 eindigen in een dergelijken beker, de jonge planten niet mee- 

 gerekend, kan men zelfs zeggen, dat verreweg de meeste bla- 

 deren eenvoudig eindigen in eene rank. die aan het einde in eene 

 kleine, onaanzienlijke klier uitloopt. Door middel dezer ran- 

 ken hecht, gelijk reeds gezegd is, de plant zich aan haar 

 steunsel vast. Eindigt de rank in een beker, dan zien wij 

 den steel, die zich nagenoeg recht naar beneden buigt, zich eerst 

 in 1 — 8 windingen krommen, alvorens in den omgebogen voet 

 van den beker o vertegaan ; op deze wijze houdt de laatste steeds 

 zijn loodrechten stand. 



Meestal vindt men bekers van verschillenden vorm aan eene 

 en dezelfde plant. 



Bij eene jonge plant zijn zij in den regel korter en meer 

 gezwollen met twee breede in franje uitloopende vleugels aan 

 de voorzijde. Deze bekers, die meestal op den grond rusten 

 worden grondbekers geheeten. 



De hooger aan de plant gevormde bekers zijn veel 

 langer en smaller en hebben meer den vorm van een 

 trompet; de vleugels aan de voorzijde zijn dikwijls ter- 

 nauwernood meer als zoodanig te herkennen [zie fig. I 



