— 561 — 



blijkt reeds dadelijk uit de zure reactie, dat het geen zuiver 

 gedistilleerd water is. 



Dampt men de vloeistof in, dan houdt meu + 0.9 °l^ vaste 

 overblijfselen over, die in oplossing verkeerden, en deze rest 

 bestaat uit een mengsel van ehloorkalium, koolzuurnatrium, kalk 

 eu magnesia, deze laatste stoften gebonden aan appelzuur en 

 citroenzuur. Brengt men in deze vloeistof, uit een jongen 

 beker in een glas overgegoten, stukjes dierlijke stof als eiwit, 

 kraakbeen, vleesch of fibrine, dan blijven deze geruimen tijd zon- 

 der noemenswaardige verandering om ten slotte onder ontwik- 

 keling der bekende onaangename lucht in rotting overtegaan, 

 evenals het 't geval zou zijn, wanneer de genoemde eiwitach- 

 tige stoffen in water werden gebracht. Maar de samenstelling 

 verandert aanzienlijk zoodra dezelfde stukjes eiwit, kraakbeen 

 of vleesch in den met vloeistof ge vulden beker worden ge- 

 bracht, zoolang deze aan de plant bevestigd blijft. Deze stik- 

 stofhoudende stoffen schijnen dan een prikkel uitteoefenen 

 op de wandklieren, tengevolge waarvan deze rijkelijk gaan 

 secerneeren, waardoor de vloeistof dan zoodanige eigenschappen 

 verkrijgt, dat zij als plantaardige pepsine-oplossing kan worden 

 beschouwd. 



Xa 24 uur heeft het stukje eiwit zijne scherpe hoeken en 

 kanten verloren ; fibrine en vleeschstukjes zijn in 2 of 3 dagen 

 totaal opgelost en verdwenen, en zulks geschiedt zonder het 

 optreden der onaangename reuk. En even als met de stukjes 

 vleesch gaat het ook met de insecten, die in den beker zijn geraakt. 

 Alles wat van het insectenlichaam voor oplossing vatbaar is wordt 

 in anderen vorm omgezet en door de plant opgenomen; alleen de 

 harde chitinehuid blijft over. Gaat de voedselopname te snel, 

 of liever vallen er meer mieren in den beker dan door de voor- 

 handen zure pepsine-oplossing kunnen worden omgezet, dan 

 treden er tevens ook rottingsprocessen op, en men zou kunnen 

 beweren, dat de beker zijn maag had overladen. Dit laat zich 

 herhaaldelijk waarnemen, natuurlijk reeds aan den reuk, Avanneer 

 men een dergelijken overladen beker uitgiet om zijn inhoud 

 te onderzoeken. 



II. 37 



