— 562 — 



De Kepenthes-planteii zijn derlialve inderdaad gewassen, die 

 althans gedeeltelijk hun voedsel trekken uit het dierenrijk en 

 voor de opname van dat voedsel speciaal zijn ingericht. De hier 

 zeer in 't kort aangestipte proeven en nog vele dergelijke, hebben 

 het buiten allen twijfel gesteld, dat inderdaad aan de Nepenthes- 

 bekers een digereerend vermogen moet worden toegeschreven. 

 Daar evenwel de vertering plaats grijpt in eeue vloeistof en in 

 het beneden gedeelte van een beker, is het niet gemakkelijk 

 door directe waarneming het proces te volgen. De afscheiding 

 van het eiwit-omzettend principe onttrekt zich aan ons oog, en 

 alleen uit de verandering der in de vloeistof gebrachte organische 

 zelfstandig-lieden moeten wij een besluit trekken op de aanwezig- 

 heid en den aard dezer door de klieren afgescheiden stoffen. 

 Voor eene grondige studie van het verteringsproces leent zich de 

 Nepenthes-beker slecht, en het is dan ook om die reden, dat men 

 de meeste proeven omtrent het wezen van de zoogenaamde vleesch- 

 etende planten heeft in 't werk gesteld met een plantje, dat 

 hier in Indië niet tliuis behoort maar daarentegen veelvuldig 

 wordt aangetroffen op onze Nederlandsche heivelden. Het 

 plantje zal ongetwijfeld den meesten lezers bekend zijn : het 

 is de zonnedauw {Dro^era rolundifoVta). 



De Drosera draagt in den regel een 5-tal meestal horizontaal 

 uitstaande lang gesteelde bladeren, die tot eene rozet vereenigd 

 zijn. De geheele bovenvlakte van het blad is bezet met klier- 

 dragende haren, die zooals zoo aanstonds zal blijken, verge- 

 leken kunnen worden met de grijporganen van sommige dieren 

 en daarom dan ook tentalceJs worden geheeten. In fig. II A 

 is een dergelijk blad afgebeeld, gelijk het zich van ter zijde 

 gezien voordoet. 



Op een dergelijk blad telt men + 200 van deze tentakels 

 van verschillende lengte. De klieren zijn omgeven van drop- 

 pels van eene uiterst kleverige vloeistof, die in de zon glinstert 

 en aan de plant haren naam van zonnedauw heeft gegeven. 



Deze tentakels zijn geenszins stijve en onbeweeglijke borstels. 

 Integendeel bezitten zij het vermogen om zich naar binnen 

 te buio-en en de klier naar het centrum van het blad te bren- 



