— 580 -- 



wijze te kiezen, die arsenikyrije aniliuesoorteugaf. Meu moet erken- 

 nen, dat sedert dien tijd eene ruime keuze van „ongiftige" teer- 

 kleurstofifen in den liandel is gekomen. Maar men yergat, dat 

 deze, behalye door yerontreiniging met arsenik, ook uit zkli zelce 

 vergiftig kunnen zijn. 



Dit bleek, toen in Bremerliayeu een sterfgeyal yoorkwam door 

 het gebruik yan saflfraan-surrogaat (dinitrokresol), en in Frankrijk 

 yergiftigingen voorkwamen door het gebruik yan bonbons, geleien, 

 confituren, stropen, likeuren enz, met coraïline gekleurd. Uit dien 

 tijd ('80) dateeren de strafbepalingen, door de wetgevers in ver- 

 schillende landen uitgevaardigd tegen het gebruik van aniline in 

 voedingsmiddelen en dranken. 



In Oostenrijk verbood men voor dat doel eenvoudig alle aniline 

 kleurstoffen. In Frankrijk stelde men twee lijsten vast, van „sub- 

 stances dont l'emploi peut être toléré" en van „substances, dont 

 1' emploi doit être interdit pour la coloration des matières alimen- 

 taires". Andere staten verboden alleen de schadelijke kleurstoffen 

 en lieten het aan de experts over, in elk speciaal geval te bepalen, 

 of het gebruik eener kleurstof al of niet schadelijk moest geacht 

 worden. Men kan inderdaad niet op alle anilinekleurstoffen dezelfde 

 bepalingen toepassen : verbiedt men ze alle, dan treft dit ook vele 

 volmaakt onschadelijke ; laat men ze alle toe, dan loopt men de 

 kans van vergiftigingen. 



Gelukkig is de hoeveelheid kleurstof, aan eetwaren enz. toege- 

 voegd, gewoonlijk uiterst gering. Tschirch rekent uit, dat men, 

 zelfs indien de anilinekleurstoffen even vergiftig waren als subli- 

 maat, ^/^ — l^/^ kg. gekleui-de bonbons, en 10 liter gekleurde „sopie 

 manis" moest nuttigen, eer men de maximale dosis der giftige kleur- 

 stof had overschreden. Natuurlijk neemt dit niet weg, dat dergelijk 

 goedje niet in de maag thuis behoort (bedoeld is de anilinekleur- 

 stof, niet de bonbons en liqueur!) 



Het beste zou dus zijn, dat men alle kleurstoffen ten opzichte 

 van hare giftwerking onderzocht en eerst dan wettelijke bepalingen 

 vaststelde. In Frankrijk is zulks reeds voorgesteld door Cazeneuve, 

 aan wien het volgende ontleend is : 



„En présence du débordement de consommation de ces couleurs 

 il parait opportun, qu'une société scientifique autorisée comme 

 l'académie de médecine, eutreprenne des expériences systématiques 

 pour classer définitivemeut ces innombrablès substances colorantes 



