— 622 — 



Ook het gebruik van knoestige, kronkelende stammen, als 

 midden-standaard van het geheel, of als hoofdbestanddeel, waar 

 omheen en waarnaast een soort van plantenlandschapje ge- 

 schikt werd, is zeer oud. 



In de nieuwere kunst echter moet de hoofdlijn altijd gebo- 

 gen zijn, en worden dikke stammen weinig gebruikt. Beval- 

 ligheid is blijkbaar het voorname streven. 



Een in ons oog zonderling maar bovenal vast grondbeginsel 

 van het beloop dier hoofdlijn, is dat haar top zich bevinden 

 moet loodrecht boven haar voet, en zelf even als de laatste 

 een eind rechtop moet gaan. 



Daardoor wordt het gehcele beloop dier lijn reeds be- 

 paald. 



Buig haar, en laat liet boven cindvlak boven den voet 

 een eind recht oploopen, en er blijft weinig keus meer over. 

 Men kan wel do bocht fl;iuwer of scherper maken ; dat laat 

 eene groote mate van vrijheid; maar overigens is de conven- 

 tioneele vorm streng beperkt. 



Rondom die hoofdlijn worden de andere lijnen geschikt, 

 meestal minstens twee, ook gebogen, ontspringende van onder, 

 ongeveer waar de groote bocht begint, de hoogere het langst, 

 zoowat de helft van de hoofdlijn, de lagere het kortst, de 

 helft kleiner; de hoofdstecl heet de Shin^ de langste bijsteel 

 de »S'o, de kortste de Glo. 



De >S'o, de langste, ontspringt aan den buitenkant van de 

 hoofdbocht en blijft in hetzelfde vlak als deze; de Gio of 

 lagere en kortere ontspringt aan de tegenovergestelde zijde 

 en buigt zijwaarts uit. De eerste loopt opwaarts, de kleinere 

 met een slangvormig bochtje een klein eindje op dan neer, 

 dan weer met de punt even opwaarts. 



Het geheel geeft werkelijk het beloop en de verhouding 

 van takken gesproten op een door een of ander toeval in den 

 vorm der hoofdlijn gebogen plantenstam. 



Aan deze drie stengels sluiten zich nu in meer samenge- 

 stelde rangschikkingen meerdere aan, telkens twee tegelijk 

 tot zes toe, of met de hoofdsteel zeven, alle in verschillende 



