— 700 — 



^Yau 'r Middellandsclie zout, 

 „Waar in den blauwen spiegel 



.Messina zich aanschouwf : 

 „Waar Xapels tinnen rijzen 



„Aan vruelitbren vuurbergToet, 

 „En Genua's paleizen 



^ïïun beeld zien in den vloed". 



9. Was her nier ongeveer zoo. mailreiziger met Uwe hoog- 

 gestemde verwachtingen! voordat de ontgoocheling kwam? 



Met die steden en hunne paleizen, die zich daar staan te 

 bekijken in den vloed, en die ook nu en dan wel even daarin 

 mochten afdalen ter reiniging, hebben wij nu echter niets te 

 maken : wij vestigen onze blikken dieper landwaarts in. om 

 den uiterlijken toestand der opvolgend zich aan onze oogen 

 vertoonende landschappen in den ruimst mogelijken kring te 

 omvatten. 



Indien het U daarbij gegaan is als mij , lezer ! dan moest 

 de aanschouwing van al die vergezichten een diep teleurstel- 

 lenden indruk op U hebben gemaakt, zoowel langs de Spaan- 

 sche als langs de Italiaïinsche kusten. 



Bijna nergens frisch groen; overal grauwe onbegroeide berg- 

 hellingen, uit wier naakten bodem de dood U tegengrijnst, 

 en die U telkens de ^Taag op de lippen brengen, hoe het 

 mogelijk is, dat er in zulke streken nog menschen kunnen 

 wonen. 



Die indruk begint zich reeds te vormen, wanneer het hooge 

 land boven Lissabon in het gezicht komt en bestendigt zich 

 onverzwakt, totdat Sn-aat Messina doorgestoomd is, en de bergen 

 van Calabrië ons Italië's laatsten groet toezenden. Bij het 

 aanschouwen van die dorre berglanden zou men bijna gaan 

 meenen, dat in die streken een eeuwigdurende Sirocco waait, 

 ware het niet, dat de frissche bosschen, van den naburigon 

 Etna daartegen ten stelligste protesteeren en ons geene andere 



