— 737 ==; 



achtigeu ijzerhouclenden ondergrond, waar overvloed van vochtig- 

 heid is, komt niet zoo veelvuhlig voor. 



In de jaren 1863 en 64, terwijl ik koffletuinen aanlegde in 

 Wijnood, provincie Malaljar, zag ik den bloei van de groote hamhoe 

 (Baitihifsa anfiidinarco)? De tuinen, waar ik toen werkte, waren 

 gelegen in het midden van een groot bamboe-bosch, dicht bij 

 INIysore aan den groeten weg, die van de kust van Malabar naar 

 Seringapatnam en Bangbore loopt. Nooit zag ik zulk een prachtig 

 bamboe-bosch, daar tusschen stonden fraaie boomcn o. a. Teak, 

 Kino, Sandal en vele andere. Honderden vierkante mijlen bedekt 

 met forsche bamboestoelon, gaven aan het landschap een heerlijk, 

 moeielijk te beschrijven aanzien. Binnen een jaar zoude dit fraaie 

 landschap veranderd worden in eeue zwarte wildernis; de myria- 

 den slanke stammen, die gedurende een halve eeuw het sieraad 

 en de welvaart dezer streken uitgemaakt hadden, begonnen op 

 hun tijd te bloeien, vrucht te dragen en moesten daarna van de 

 oppervlakte der aarde verdwijnen. 



Toen de zuid-west-moesssonregens van 1863 omtrent het mid- 

 den van dit jaar ophielden, stonden de bamboe-bosschen friscli en 

 groen in al hun pracht te prijken, zoodat niemand eenig vermoe- 

 den had van de groote verandering, die weldra plaats zoude grij- 

 pen. Wat later, toen de zachte frische bries uit het westen door 

 de verschroeiende ooste-winden verjaagd werd, ongeveer tegen 

 Kerstmis vielen de bladeren af en bedekten den bodem met eene 

 dikke laag. Gelijktijdig met het afvallen van het loof begon de 

 bloeiwijze zich te ontwikkelen, en het landschap veranderde als bij 

 tooverslag. Niemand was op zoo iets voorbereid, en den Engelschen 

 planters sloeg de schrik om het hart, toen zij begrepen dat binnen 

 korten tijd geen levende bamboe meer in het bosch te vinden 

 zoude zijn. Eenigen weigerden te gelooven, dat de bamboesteugels 

 na de rijping van het zaad af zouden sterven, zij werden eerst- 

 overtuigd, toen het feit zich verwezenlijkte. 



Voor zoover ik mij herinner, was het zaad in het midden van 

 Mei rijp, door de zwaarte der zaadpluimen bogen de liamboesten- 

 gels neer. Zoodra het zaad, dat ongeveer den vorm en de grootte 

 van kleine haverkorrels had, rijp was, viel het op den grond; bij 

 iedere windvlaag kwamen hoepen er van naar beneden. Wat was 

 het toen een gelukkige tijd voor de vogels in den omtrek, van 

 heinde en verre kwamen geheele zwermen zich aan den rijk voor- 



