( lî>4 ) 



IL 



« S. P. Venerunlheri ad nie, domine prsesidens, domi- 

 nus Joliaiiues Va» den Tenipel cqncs(l) el Barlholomseus 

 Heelveldius secrctariiis, Lovanienscs, non ul id, qiiod semel 

 niecuni agerc cœpcrant, perficerenl , sed (quantum coUi- 

 gere polui ) iit irrita omnia redderenl , ac si quid videretur 

 antea tractalnni , turbaicnl. Nam cuni prius ducenlos 

 philippeos obtulissent , hesterna die veluti immcmores et 

 nuUius anleactoruni conscii , Cœperiint primum cenlnm 

 el quinqnaginla offerie , tandem ad 200 pervenere, (|uod 

 dicebant et summum et extrcmum fore, quod posset aut 

 vellet magistralus numerarc. Conditiones quoque scriptas 

 inihi legerunl, quœ taies erant, ut neqne tu, domine 

 prsesidens, in omnibus sis laudaturus, ncquc mihi polue- 

 runt placere. Dcscriplse alque conceplœ erant ea forma, 

 ut uterque professer , Guillelmus Bernartius (2), qui 

 nunc prolitclur, et alins novus qui desideratur, sequis et 

 paribus legibus viderentur obstringi , alque sic opéra et 

 diligenlia laborcque utriusque paribus, existimabant se 

 salisfacturos si uni tantumdem ao alteri stipendii addi- 

 cerent; scientes enim se faclnros injuriam Guillelmo (3), 

 oui sejara pollicitos dicebant nulli plus quam illi nume- 

 raturos, cui paulo phis dandum videretur, quod aliunde 

 accerseretur. Utrumque professorem voluerunt singulis 

 diebus non festis légère, juveututem in slirpium medi- 

 caRqne materise cognitione instiluere, atquc alternalis vici- 



(1) V. l'etri Divœl Reriim Lov. lih. II , p. 52 



(2) V. Valerii Aiidrcœ Fusti acad. , 219 et 235. 



(3) Bernart'n. 



