— 70 — 



wederom moeten ze met de potjes in de aarde gegraven worden, 

 daar de aarde in de kleine potjes anders te spoedig zonde uitdrogen. 



Verder moeten ze met een beweegbaar atappen dakje bedekt 

 worden, dat er 's avonds afgenomen en er 's morgens bij zonnig 

 weder opgelegd wordt, zorg dragende lederen dag de plantjes iets 

 langer aan de zon bloot te stellen, zoodat na een paar weken 

 het dakje kan weggelaten worden. Naarmate van den groei 

 der planten kan men ze langzamerhand in grootere potjes of 

 in den open grond overbrengen. Dikwijls plant men hier kleine 

 plantjes dadelijk in groote potten, beter is het zulks geleidelijk 

 te doen; het plantje groeit in het begin in een kleinen pot 

 beter. Men lette maar eens op, of niet altijd de meeste wor- 

 tels langs de poreuze wanden der potten te vinden zijn; zij 

 kunnen daar het meest van de lucht, die door de wanden dringt, 

 profiteeren. Door nu eene kleine plant, die nog niet veel 

 wortels heeft, in een groeten pot te plaatsen, waar de wortels 

 niet zoo spoedig de wanden kunnen bereiken, doet men haar 

 geen goed. Het nadeel van kleine potten is het spoedige 

 uitdrogen bij blootstelling aan de zou, dit moet echter door 

 ingraving verhinderd worden. 



Kan men bij het stekken een groot aantal plantjes van éénc 

 plant maken, nog grooter wordt dit aantal bij het oculeeren, 

 want heeft men bij een stek een takje met drie of vier oogen 

 noodig, voor het oculeeren kan men met één oog volstaan. 

 Behalve dat het oculeeren van rozen nuttig is om er spoedig 

 een groot aantal exemplaren van te verlo-ijgen, zijn er nog 

 andere redenen, waarom deze vermeerderingswijze aan te beve- 

 len is. Men krijgt er spoedig eene sterke, bloeibare plant door, 

 en het gaat in ons klimaat zoo goed, dat het niets zeldzaams 

 is, als eene oculatie van een paar maanden oud reeds bloeit. 

 Het is hier niet de plaats het oculeeren, enten en dergelijke 

 vermeerderings-methodos uitvoerig te beschrijven ; in verschil- 

 lende werken over tuiid^ouw kan men die vinden, o.a. in het 

 werkje van Charles Baltet „L'art de greffer, Paris, Victor Mas- 

 son et Fils", van T. Ottolander „Het enten van vruchtboomen 

 en heesters" en in andere. 



