— 73 — 



De voornaamste oorzaak waarom <le rozen ov liicr dikwijls 

 zoo onbevallig uitzien, is het in het geheel niet, of het 

 onoordeelkundig snoeien. Het zal hier wel niet gezegd behoeven 

 te worden, dat men door snoeien alléén geen goede planten 

 krijgt, een eerste vereischte is een flinke groei, maar ki'achtig 

 groeiende rozen kan men door snoeiing een behoorlijken vorm 

 geven. Schrale, arme exemplaren snoeic men zooveel men 

 wil, het zal niet veel lielpen. 



Wij moeten daarom eerst de middelen bespreken, die kunnen 

 dienen om er dien groei in te krijgen. Ongetwijfeld geven 

 rozen in den vrijen grond gekweekt meer voldoening en zijn 

 gemakkelijker te onderhouden. 



Zoo zullen we om een vak rozen in den vrijen grond uit te 

 planten, dit vak drie a vier voet moeten uitgraven, vervolgens 

 op den bodem eene laag groote kalisteenen leggen, hierover eene 

 dikke laag zand en eindelijk een gedeelte van den uitgegraven 

 grond vermengd met humus, uit geheel vergane bladeren en 

 wat oude koe- of buffelmest bestaande, er weer in brengen. 



De steenen en het zand dienen voor de drainage, de meeste 

 planten groeien beter in goed gedraineerden grond en met de rozen 

 is zulks in hooge mate het geval. Op zulk een geprepareerd 

 vak uitgeplaut, kan men er veel van verwachten, er komt een 

 betere groei in, en talrijke, fraai ontwikkelde rozen zullen zich 

 weldra aan de planten vertoonen. 



Uit den bovengrond moet alles, wat maar eenigszins de witte 

 mieren kan lokken, zorgvuldig verwijderd worden, stroo, stukjes 

 hout en dergelijke mogen er niet in voorkomen. Wat versche 

 mest zou anders niet kwaad zijn, wij moeten echter alles ver- 

 mijden, wat aanleiding kan geven tot deze rozenplaag. 



Legio is het aantal middelen, dat wordt aangeprezen om de 

 rozen tegen de witte mieren te beveiligen ; een afdoend middel 

 is mij echter nog niet bekend, ofschoon ik er vele beproefd 

 heb. Het is eene troost, dat de mieren hoogst zelden gezonde, 

 krachtig groeiende exemplaren aantasten, het meest hebben de 

 jonge rozenplantjes kort na het overbrengen in den vollen grond 

 er van te lijden. En juist in den regenmoesson, den besten 



