— 74 — 



tijd voor hor iiitplanten. werken de witte mieren het meest in 

 den bovengrond: in den drogen moesson merkt men er veel 

 minder van. 



Hoe dikwijls liet ik een rozenplantje in den vollen grond 

 overbrengen, dat na een paar dagen kwijnde en afstierf; bij 

 onderzoek bleek het dan door de witte mieren te zijn afgeknaagd. 

 Beseliouwen we oen dergelijk plantje nauwkeurig, dan zien we 

 hoe, in tegenstelling mot hetgeen gewoonlijk beweerd wordt, de 

 wortels ongeschonden zijn, maar dat van het stammetje de schors 

 juist onder den grond is afgeknaagd, soms hebben ze het hout 

 en vooral het merg ook aangetast, maar lang niet altijd, want 

 niet zelden gelukte het mjj zulke afgeknaagde plantjes weer 

 aan den groei te krijgen. 



De plaats, waar de witte mier de plantjes aantast is dus 

 even onder den bodem, juist boven het punt waar de wortels 

 ontspringen ; planten we nu de roos op eene behoorlijke diepte, 

 verwijderen we daarna den grond om het stammetje, zoodat het 

 bovenste gedeelte der worteltjes bijna zichtbaar wordt, dan 

 komen de witte mieren er niet aan. Zij werken niet in het 

 licht, en zullen, indien zij het voornemen hebben het toch aan 

 te tasten, er eerst wat grond tegen aan brengen, on zulks verraadt 

 hen terstond en stelt ons in staat de plant te helpen : het is toch 

 eene dringende noodzakelijkheid een paar maal daags naar do 

 pas uitgoplanto rozen te gaan zien. Ook het planten van de roos 

 in rivierzand is nuttig ; zoolang het zand droog is, kan de mier 

 er moeieljjk in werken: lioutasch en roet helpen ook wel, al 

 is liet niet altijd afdoende. 



Er zijn natuurlijk stukken grond, die zóó vol witte mieren 

 zitten, dat er weinig mede aan te vangen is. De mieren geven 

 echter ook de voorkeur aan sommige rozen ; dat hunne keus niet 

 de slechtste is bewijst haar voorkeur voor La France, die zij al 

 bijzonder lekker vinden, terwijl zij andere rozen, zooals onze 

 (pseudo-J General Shernian, niet zoo spoedig aantasten. 



Om verschillende redenen verkiezen verscheidene liefhebbers 

 hunne rozen in potten te planten; in de meeste gevallen zijn 

 deze niet dienstig het erf of den tuin te versieren, (xewoonlijk 



