VEREDELING VAN SUIKERRIET. 

 (Antwoord aan C. C. M. H.) 



In de 10"^ aflevering- van den S*"* jaargang van dit tijdschrift 

 komt eene opstel voor van C. C. M. H., dat onder bovenstaand 

 opschrift eene kritiek bevat op eenige volzinnen, door mij in 

 een artikel over „Vegetatieve vermenigvuldiging van beetwor- 

 tels" (Teijsmannia III, Att. 6 en 7) neergeschreven. 



In hoofdzaak komt de zaak hierop neer, dat de schrijver 

 vraagt: Waarom eerst de resultaten van het zaaien van riet 

 afgewacht en niet liever direct eene teeltkeus toegepast op het 

 riet, dat door bibit, dus langs vegetatieven weg Avordt voort- 

 geplant ? 



Ik zou kunnen volstaan met den schrijver te wijzen op het 

 artikel van den lieer Moquette in ditzelfde tijdschrift verschenen 

 (Afl. 9) waaruit blijkt, dat het zaaien van riet op groote schaal 

 wel degelijk mogelijk is, terwijl ik er aan kan toevoegen, dat ik 

 kort geleden, bij een bezoek aan den heer Moquette, mij van 

 de buitengewoon groote variabiliteit van zijn zaailingen kon 

 overtuigen. Maar ik wil C. C. M. H. eenigszius uitvoeriger 

 antwoorden, zonder daarom eene verhandeling te schrijven over 

 variabiliteit en erfelijkheid. 



Wanneer men door uitzaaiing planten verkrijgt, die in 

 eigenschappen afwijken van de moederplant waarvan het zaad 

 gewonnen was, spreekt men van eene zaadvariatie. Wanneer 

 een knop van eene plant uitloopt tot eene spruit, die in eigen- 

 schappen afwijkt van de overige spruiten van deze plant, spreekt 

 men van eene knopvariatie; is vegetatieve vermenigvuldiging bij 

 zulke planten mogelijk, dan kan deze knopvariatie als afzon- 

 derlijk afwijkend individu voortgekweekt worden. Nu is er 



