— 132 — 



groene bladeren bezitten maar die roeh wat hare voedin» aangaat, 

 eene trede lager staan dan de gewone planten. 



Tot deze behooren o. a. de zoogen. maretakken {Viscum- 

 soorten. „mistle-toe") en andere die hier veelvuldig voor- 

 komen en vooral nog al eens op de pala-boomen aangetroffen 

 worden. Zij bezitten een groot aantal goed ontwikkelde, groene 

 bladeren, zoodat zij ook assimileeren kunnen, maar zijn niet 

 in staat de benoodigde anorganische stoffen zelf uit den bodem 

 putten, waardoor zij genoodzaakt zijn dit gedeelte van haar 

 voedsel aan een anderen boom te ontleenen. Daarom leven deze 

 planten ook op diens takken en dringen met liare zuigwortels 

 door de bast tot in het hout van de voedsterplant door en 

 trekken de aldaar voorkomende, bruikbare bestanddeelen tot zich. 

 Wat hare levenswijze aangaat, moeten dus ook deze planten 

 inderdaad tot de echte parasieten gerekend worden, doch wegens 

 het bezit van groene bladeren, behoeft liarc wijze van voeding 

 niet zoo veel van die der gewone groene planten af te wijken. 



Wederom eene schrede lager, maar hooger dan de echte 

 „parasieten" (die al hun voedsel aan levende planten of dieren 

 onttrekken moeten) staan die planten, welke onder den naam 

 „saprophyten" of „humusbewoners'" saamgevat worden. 



Evenmin als <le echte parasieten, kunnen ook de saprophy- 

 ten leven, zonder opname van organische bestanddeelen, 

 doch deze behoeven dan nier tot nog levende wezens 

 te behooren, integendeel leven deze planten steeds op overblijf- 

 selen van planten of dieren. Daar de meest gewone vorm 

 waaronder plantenresten in de natuur voorkomen, de humus 

 is, zoo heeft men deze planten ook zeer karakteristiek „huraus- 

 planten" genoemd. 



Van de plantaardige parasieten en saprophyten zijn de schim- 

 mels wel verreweg de talrijkste en meest bekende vertegen- 

 woordigsters. Het onderscheid tusschen beide groepen onder de 

 schimmels is niet zóó geheel scherp als men wel vermoeden 

 zou, er wel omdat alle echte parasieten in staat zijn, om, zij 

 het dan ook tijdelijk, eene saprophytische levenswijze te voeren, 

 hoewel dan slechts onder zeer bepaalde, voor elk verschillende 



