— 138 — 



dat de worteloppcrliuid steeds door eeu meer of niiuder dikke 

 laag van een, veelal zeer dicht, vlechtwerk van zonder eenige 

 regelmaat doorelkauder slingerende schimmeldraden omgeven is. 

 Uitwendig gelijkt zulk eene mycorhiza dan ook meer op een 

 vruchtlichaam, of beter nog op een „sclerotium" ') van een 

 schimmel dan op een wortel. 



De dikte van het omhullend myceliumweefsel kan zeer 

 verschillend zijn ; nu eens is het betrekkelijk dun, een ander- 

 maal is het zóó dik, dat de omvang der mycoriiiza dubbel zoo 

 groot kan zijn als die van den oorspronkelijken wortel. 



Is een wortel geheel, ten minste wat het jongere, dunnere 

 deel betreft, in mycorhiza overgegaan, dan zet zich de mycelium- 

 mantel ook over den wortcltop heen voort en bedekt deze 

 met een nagenoeg even dikke laag als de overige declen van 

 den wortel. Intusschen gaat deze nog steeds door met in de 

 lengte te groeien, hoewel langzamer dan gewoonlijk, maar daar 

 de schimmeldraden even snel medegroeien, ten minste als de 

 omstandigheden gunstig zijn, zoo blijft ook de worteltop voort- 

 durend door de schimmel bedekt. 



Het'gevolg daarvan op den wortel is tweeërlei, ui. eerstens 

 ontwikkelt zich het wortelmutsje (dat anders den worteltop 

 voor beschadiging moest vrijwaren) in veel geringere mate dan 

 anders, blijkbaar omdat nu de myceliummantel dien beschutten- 

 den rol overneemt, terwijl in de tweede plaats de vorming van 

 wortelharen, met behulp waarvan de plant de anorganische 

 stofïen uit den bodera bemachtigt, geheel uitblijft. De dicht- 

 aanliggende laag van schimmeldraden, maakt de ontwikkeling 

 ilier haren onmogelijk, maar voor de plant is onder deze 

 omstandigheden dit gemis niet groot, omdat het mycelium de 



') Hoewel bij de meeste schimmels het myceliuiii een zeer teer weefsel 

 is. dat onder allerlei omstandigheden spoedig afsterft, zoo kan dit toch 

 bij andere soorten nieerdiue duurzaamheid erlangen, waardooi- /iilke 

 iriyceliën in staat zijn koude en droojite te verdragen. Daartoe voiiuen zich 

 dan kluwens van dicht ineengevlochten myceliumdraden die later tot 

 donker gekleurde, vrij vaste lichamen worden; deze lichamen hebben den 

 naam van »selerotiën" gekregen, en dragen in het Duitscli den zeep 

 goeden naam van »Dauermycelien". 



