— ]6r - 



ze echter gewoonlijk in tien wosrnioesson plant, zal het begie- 

 ten wel zelden noodig zijn. Zijn de zaden opgekomen, 

 dan moet slechts éénc plant (de beste) behouden en de 

 andere uitgeti-okkcn worden; de grond om den stam moer 

 van alle onkruid schoon gehouden worden en tevens wat aan- 

 gevuld en opgehoogd ; verder late men ze aan hun lot over. 

 De vruchten plukke men ot' jong of' rijp, naarmate zij verlangd 

 worden. Om groote vruchten, bijv. voor de a.s. tentoonstelling 

 te krijgen, moet men de takken bij die geledingen, welke 

 wortels beginnen te geven, in vetten grond begraven en slechts 

 1 ot' 2 vruchten behouden. Op deze wijze gekweekt ziet men 

 in Europa op tentoonstellingen vaak vruchten van kolossale 

 afmetingen. 



Soorten en variëteiten. 



Luffa. (Soend. ojon;/, /.-im/xtef, ,Jav. hcsfroe). Flier algemeen 

 bekend. 



Gebruik-. Jong zijude geplukt, geschild en met peper, zout 

 en boter gestoofd. 



Pompoen; Jav. en Sund. imloeh; Eng. Punipum ; Fr. 

 Potirons, variëteiten van Cacurbita maxima. 



In Frankrijk, waar de plant veel gecultiveerd wordt, onder- 

 scheidt men 3 hoofd-variëteiten, n.1.: 



1". Potiron met ronde, platte vruchten, wier vruchtvleesch 

 zeer veel gebruikt wordt voor soep (Pure de potirons) ; hare 

 grootte varieert van 10 duim tot ± 3 voet in middellijn; zij 

 moeten rijp geplukt worden. 



2°. Courge (Engl. squash), langwerpig rond, eveneens met 

 geel vruchtvleesch ook van verschillende grootte. 



Deze soort wordt meer gestoofd als groente gegeten ;" men 

 plukt de vruchten, vóór dat zij goed rijp zijn. 



3". Geraumon. Kleine (^ voet in diameter) sierlijke vruchten 

 met donker-oranje of roode vruchten ; van deze bestaan in 

 Frankrijk sub-variëteiten nl. de ,,Tiirban turc'' en de y,Geraimion 

 Ijetlt de chine'\ Hoewel eetbaar, worden zij echter met andere 

 Cucurbitaceeën., zooals de Patisons, coloquinten enz., meer als 

 sierplanten gekweekt. 



