— 17.") — 

 Tl' i: KIS. 



lu te,2,"ensrolliu«,- met do AfHa^itiinis worden de vai'ens, die 

 tot boven^-enoeiud g-eslaclit behooreu, op Java zelden gekweekt 

 en zAïlks niettegenstaande ei- vei-sdieidene soorten van in lier 

 wild groeien; al knnnen deze zieli met de meeste Atlknitmu's 

 Jiiet in sierlijkheid nieten, toeli komen er zeer nuttige en 

 decoratieve soorten onder voor. 



Ouder de op Java in 't wild groeiende soorten, waarvan de 

 inlandsche namen bekend zijn, kan ik noemen: 



Pferis aurita Pal-oc riiitjiiKj. 



r. rroiafa ,, merak^ 



„ afenifofa „ iiioh(/(tn(/, 



y, i}eiH/(llaf<( „ ., hcmar. 



Van al deze soorten zag ik , hoewel zeldzaam , slechts de 

 bontbladerige variëteiten van Pt. iiormalh en Pf. serrulofM 

 op Java gekweekt. Ik denk, dat de oorzaak niet alleen moet 

 gezocht worden in het feit, dat men ze uiet mooi vindt, want 

 deze beide bontbladerige variëteiten zijn werkelijk fraai, maar 

 eerder dat men niet gelukkig was in de kweeking ervan, 

 daar men ze op dezelfde wijze behandelde als de Adiantum's 

 en er op die manier geen mooie planten van kreeg. Over het 

 algemeen kunnen de P^^r/s-soorten wat meer koude verdragen, 

 en hoewel zij in de benedeulanden wel gekweekt kunnen worden, 

 zullen zij het toch beter doen wat hooger op, op een 1200 h 

 2000 voet. Wil men ze in de benedenlandeu hebben, dan mag 

 men ze niet te veel verwennen, ze zijn sterker dan de meeste 

 Adianfnni's, verdragen wat meer zon en regen en mogen vooral 

 niet te bedompt staan. Er is nog wel eene andere oorzaak te 

 gissen ; bij onze plantenliefhebbers bestaat gelijk overal den z.g. 

 sleurgang : wat men bij een ander voor moois ziet, tracht 

 men ook te krijgen. Ofschoon zulks in de meeste gevallen niet af 

 te keuren is, zoude iets meer oorspronkelijkheid niet schaden. 

 Overal en in vrij groote hoeveelheden, ziet men CJiereInres_y 



