— 1S3 — 



gemakkelijk en spuodiy vet te krijgen, liet is ecliter in ieder geval 

 goed met bedoelde manier te beginnen ; veertien dagen opsluiting 

 in het mcsthok zijn dan voldoende. Indien men ze zonder voor- 

 afgaande krachtige voeding dadelijk in het mesthok zet, zijn er 

 minstens 25 dagen voor noodig. 



[Praktijk van den Landhomv. December 1892]. w. 



DJEROEKS. 



Onder den titel : „The eultivated oranges and lemons etc. of' 

 India and Ceylon with researches into their origin and the derivation 

 of their names and other useful iufor raation, with an atlas of 

 illustratious", heeft de heer E. Bonavia een zeer uitvoerig en 

 zakelijk werk geschreven. O.a. brengt hij daarin de verschillende 

 djeroeksoorten en variëteiten, om een einde te maken aan de groote 

 verwarring die in de rangschikking ervan heerscht, tot de volgende 

 10 groepen. 



1^. „Bitter" ofs,Seville-oranges" {Citnis Bitjaradia Risso), met 

 zuur vruchtvleesch en zeer bittere schil. Volgens hem stammen 

 van deze niet, zooals meestal aangenomen wordt, de zoete (Malta) 

 sinaasappels af. 



2°. Khatta- of „Karna-oranges". 



3°. „Malta"- of „Portugal-oranges". 



4P. „Amilbeds" en „Pumelos" {Citrus decumana L). De schrijver 

 meent, dat deze geen afzonderlijke soort vormt, maar afstamt van 

 C. aurantiuiH sinemc Gallesio, de Malta-sinaasappel, of dat deze 

 beide van éénzelfden vorm afkomstig zijn. Het vaderland ervan 

 schijnt Zuid-China en Cochin-China te zijn. 



5°. ^Suntara-oranges" (C. aarantium sinense Bumphins). Het 

 is mogelijk, dat deze djeroeks in noord-oostelijk Indië inheemsch 

 zijn; waarschijnlijker zijn ze daar echter reeds lang geacclimatiseerd 

 en behooren oorspronkelijk thuis in China of Cochin-China, vanwaar 

 zij over de grenzen of over den Maleischen Archipel naar Indië 

 zouden gekomen zijn. 



6°. „The Keonla and Mandarin-group of oranges". 



De schrijver meent, dat de echte mandarijn hiertoe behoort, hoewel 

 die verschilt van de „Keonla". Zij zou volgens hem ideutisch zijn 

 met Risso's „Bigaradier a feuille de myrte". Loureiro voegt 



