— 213 — 



harde laag (lioornschil) verbonden is en eerst in de fermen- 

 tecrbakken grootendccls wordt verwijderd. 



Dan volgt de dunne, stevige lioornachtige laag (de lioornscliil), 

 die uit twee hokken bestaat, welke elk een der zaden omsluiten. 

 Het zaad zelf is nog weer met eene dunne glanzige zaadhuid, 

 het zoogenaamde zilvervlies, omgeven en bestaat verder voor 

 het grootste deel uit het stevige, hoornachtige kiemwit, dat tot 

 die zeldzame gevallen behoort, waar de voedselvoorraad voor de 

 kiem niet in den vorm van meel of olie, maar in dien van 

 verdikte celwanden is opgestapeld; een geval, dat voor het 

 oogenblikkebjk onderwerp niet belangrijk is maar in de praktijk 

 van zooveel te meer belang, omdat daardoor elke vervalsching van 

 gemalen koffie, met behulp van het mikroskoop met een oogopslag 

 te herkennen is. Aan de bolle zijde van het zaad, nabij den 

 top ligt de kleine kiem, dicht achter de gebogen lengtegroeve, 

 die aan de vlakke zijde van het zaad diep naar binnen dringt. 

 De vleezige buitenwand van de koffiebes bevat in onrijpen 

 toestand vrij veel, in rijpen slechts zeer weinig looistof, zoodat 

 de smaak niet hinderlijk wrang, maar eer aangenaam is, verder 

 een aromatisch bestanddeel en suiker ; deze laatste meest opge- 

 hoopt in de slijmige laag, die bij het schillen grootendeels aan 

 de hoornschil blijft. De suikervoorraad is groot genoeg om 

 van de schillen der koffie een alcoholische drank te kunnen 

 maken zooals dan ook door de Arabieren sedert over ouden 

 tijd gedaan wordt. 



Deze drank draagt den naam /i-/8c/«'r en moet eenige overeen- 

 komst met wijn hebben. De opwekkende kracht, die er aan 

 toegeschreven wordt, zal wel evenals bij den wijn aan het 

 alcoholgehalte liggen ; het alkaloid (coflFeine) komt namelijk 

 in de schil niet voor. Speculanten, die het betreurden, dat een 

 zoo belangrijk deel van de vrucht als afval werd weggeworpen» 

 hebben wel eens het tegendeel beweerd en de gedroogde schillen 

 als surrogaat voor koffie in den handel gebracht onder den 

 naam van sacca-koffie. Deze heeft echter in Europa de cichorei 

 niet kunnen verdringen, en nog altijd bestaat er voor den 

 ampas der koffie-pelmolens geen beter gebruik dan als mest. 



