— 218 — 



„In de door de zoogdieren (marmot, paard, koe en varken) 

 gegeten zaden was, behalve enkele gierst en haverkorrels, 

 bijna niets kiembaars overgebleven, het meest nog bij het varken, 

 waar nog een tiental verschillende soorten uit de uitwerp- 

 selen ontkiemden. Bij de wijze waarop de genoemde dieren 

 hun voedsel fijn maken, was ook niets anders te verwachten. 



Bij de zaadetende vogels, die in hunne, met geweldige wrijf- 

 platen voorziene magen het voedsel fijn wrijven, na liet eerst 

 in den krop geweekt te hebbeu, zooals duiven, hoenders, vin- 

 ken, meezen, enz. kreeg hij evenzeer een negatief resultaat. 



Bij raven en kerkkraaien waren de zaden, die niet van een 

 beschuttend hulsel voorzien waren, vernietigd of gedood ; daar- 

 entegen bleken talrijke kcrsesteenen zonder stoornis den weg 

 door het darmkanaal te hebben afgelegd en ontkiemden alle. 



Geheel positief waren de resultaten bij die vogels, die voor- 

 namelijk van insecten en van sappige vruchten leven, zooals 

 verschillende soorten lijsters, roodborstjes, en a. m. ; bij deze 

 ontkiemden 75 tot 88 percent der zaden uit de uitwerpselen. 

 Bij de meeste was de kieming iets langzamer dan bij de 

 controleproef met niet voor de voedering gebruikte zaden, bij 

 eenige besvruchten echter sneller. Vergiftige bessen van de 

 belladonna werden even gretig gegeten als andere. Steenen, 

 die een omvang van meer dan 3mM. hadden, kwamen niet 

 verder dan den krop en werden daar weer uitgeworpen, 

 terwijl het vrucht vleesch er van verteerd werd. 



Onder de vogels, die de zaden gelieel fijn maakten en ver- 

 teerden, werden ook de duiven genoemd. Waarschijnlijk zouden 

 bij vele Indische wilde duiven de resultaten anders zijn. 



Deze toch eten zeer veel vlcezigc vruchten, waarvan het 

 vluchtvleesch hun tot voedsel dient, terwijl de Europeesche tamme 

 duiven waarmede de proef genomen was, bijna uitsluitend van 

 meel- en oliehoudende zaden leven, die niet door een zoo harden 

 wand beschut worden als de pitten der besvruchten, en waarvan 

 juist h(!t kiemwit als voedsel dient. Zoo dragen de duiven waar- 

 schijnlijk veel bij tot de verspreiding der vele /'Vc?/,s-soorten. 



Met het oog op de vraag der sjmntane lierbowouding zou 



