— 228 — 



met meelachtig bepoederde en daardoor grijsgroene bladeren ; 

 bij de variëteit dkcolor zijn de bladeren aan de achterzijde 

 violet. L. WeUhachi heeft smallere, kale bladeren en goed 

 ontwikkelde bracteeën, wat bij L. fidgeHs niet het geval is. 



Tot de eigenaardigste soorten behooren de NidulariumSé 

 Gedurende den bloei zijn de bladeren vlak uitgespreid, waar- 

 door de planten veel breeder dan hoog zijn ; in het midden 

 vertoont zich de in elkaar gedrongen, niet of zeer kort gesteelde, 

 door bladachtige, dikwijls schoon gekleurde bracteëen omgeven 

 bloeiwijze, die lang duurt. Het geheel maakt den indruk van 

 een nest; van daar dan ook Aa n-A-Am {nidm ^= i\q%Ï). N.fulgens 

 is een der fraaiste soorten ; de bladeren zijn lichtgroen met 

 donkerder vlekken, de bracteeën schitterend rood en de bloemen 

 lichtpaars. N. purpufeuni heeft zeer mooie, donker violetbruine 

 bladeren. Bij N. ((mazoiiicnm zijn zij aan de bovenzijde groen, 

 onder roodbruin; de bracteeën zijn geelbruin, de bloemen wit. 

 ^Y. specfabih beveelt zich aan door de in een helder rooskleurigen 

 top eindigende bladeren, die boven groen, onder bruinachtig 

 met doffe witte, uit kleine schubjes bestaande, dwarsbanden, zijn. 



De gedrongen bloeiwijze hebbeu de C i-ijpfaiithus-sooYtenmet de 

 N'idular'mm.'^ gemeen; bij de eerste zijn evenwel de scliutbladeren 

 nooit anders gekleurd dan de loofbladeren. Het zijn kleine 

 planten, met meestal mooi geteekende bladeren en witte bloemen. 

 Zoo zijn de bladeren van 6'. ,<o>/r/^y/.s- voorzien van onregelmatige, 

 wit- of geelachtige dwarsbaudeu op een groenbruinen ondergrond ; 

 bij de variëteit viride is de grondkleur lichtgroen, bij de variëteit 

 fuMUS donker roodbruin ; de achterzijde der bladeren is geheel 

 met witachtige schubjes bedekt. C. hivittatus is geheel rood- 

 achtig getint; de hoofdkleur der bladeren is groen mot twee 

 breede, overlangsche, geelwitte str(;])cn. C. Beucl'eyi heeft 

 civormig-langwerpige, gesteelde, witachtig, lichtrood en groen 

 gemarmerde bladeren. 



Hebben alle tot nog toe genoemde soorten min of meer 

 stekelig gerande bladeren, bij de volgende is dat niet zoo. 



De geslachten TiUandsia en Vrkf^ea zijn na aan elkaar ver- 

 want en vooral het laatste telt vele schoone soorten, Tot het 



