— 239 — 



doorn, komt de larre in het hart van het stengeltjo en vreet, 

 zich verder naar boven bewegende, het merg daarvan over 

 zekere, circa 15 mM., lengte op, ten gevolge waarvan het spruitje 

 verdort. Tot vollen wasdom gekomen, verlaat de larve door eene 

 zijdelingsclie opening hot stengeltje, om zi(;h daarna in don grond 

 te verpoppen. 



Dikwijls gebeurt het, dat men op de bladstelen van rozen wel 

 geopende, dat is door de larven verlaten galletjes aantreft, maar 

 de larven zelven nergens kan vinden, noch op, noch in de spruitjes. 

 De reden daarvan moet eenvoudig gezocht worden in het, in den 

 strijd des levens te gronde gegaan zijn van de jonge larven, kort 

 nadat zij hare eerste woonplaats hadden verlaten. 



In verband met de door hem gedane waarnemingen, vermeent 

 Welcker dan ook, dat het middel om de rozenboorwesp te bestrijden 

 uiterst eenvoudig is. Men behoeft daartoe slechts de eitjes, die als 

 men maar weet waar die te zoeken, dadelijk in het oog vallen, te 

 vernietigen; zulks kan gemakkelijk geschieden door elk galletje 

 voorzichtig met den nagel weg te krabben, zonder dat hot spruitje 

 daaronder behoeft te lijden. Zelfs als men de larve, kox't nadat zij 

 zich heeft ingeboord, voorzichtig met een insectennaald verwijdert, 

 blijft het jonge takje behouden. 



Welcker, zelf een groot liefhebber van rozen, deelt nog mede, 

 dat hij jaren achtereen de jonge spruitjes van zijne nieuw geocu- 

 leerde rozen op het aanwezig zijn van galletjes op de bladstelen 

 onderzocht, en waar hij ze vond wegkrabde, met het gelukkige 

 gevolg, dat er bij hem hoogst zelden jonge takjes verloren 

 gingen. 



Het gewone middel, dat aangegeven wordt om den rozenboorder 

 te bestrijden, bestaat daarin dat men in den vroegen morgen en bij 

 ruw weer (bij ruw weder houden de wespen zich nl. schuil) 

 de rozenstruiken afschudt en de insecten in een soort van net 

 opvangt, om ze daarna te dooden. Daargelaten het meer of minder 

 doeltreftende van dit middel om de boorwespen te verdelgen, blijven 

 toch in elk geval de reeds aanwezige eitjes bestaan. 



De meening van Welcker nopens de wijze, waarop de larven van 

 Monodapltnus in de jonge rozenstengels komen, strookt niet, zooals 

 hij zelf opmerkt, met het daaromtrent bestaand gevoelen van verschil- 

 lende entomologen. Vrij algemeen wordt aangenomen, dat de 

 boorwesp hare eitjes legt in het fijne topeinde van de jonge sprui- 



