— 240 — 



tjes, eu dat de larven aldaar binnendringende, het liart van het 

 scengeltje van boven naar beae.len, en niet zoaals Welcker zegt, 

 van onderen naar boven doorboren. Hij noemt als schrijvers, 

 die zijne meening niet zijn toegedaan: Prof. Taschenberg, Th. 

 Xietze, en verder Dr. von Schlechtendal, een specialiteit op 

 het gebied van schadelijke insecten, die verklaarde, dat het mede- 

 gedeelde door Prof. Welcker voor hem geheel nieuw en zoo hij 

 meende, ook nergens bekend was. 



(Gartcnfiora, Hef f 19, 1892). w. 



DE MELOENPEER. 



„Er is geen vrucht tusschen de keerkringen, die zoo snel den 

 dorst lescht als de Pepino of Meloenpeer. Als zij goed gekweekt 

 is bevat zij behalve suiker een buitengewoon verfrisschend en 

 karakteristiek zuur. Een enkele rijpe Pepino stilt den dorst voor 

 vele uren zelfs in het heetste weder. Bij te groote hitte gekweekt 

 mist de vrucht dit zuur, of is het sterk verminderd en de Pepino 

 wordt smakeloos; zij gelijkt dan op een slechten Muskusmeloen". 

 Aldus leest men in „The American Orchard and Garden" aangehaald 

 in „The Gardeners Chronicle" van 1888. Reeds in 1714 werd dezelfde 

 vrucht door Feuillée beschreven als in smaak gelijkend op een gewonen 

 meloen. De vrucht, waarvan hier sprake is, is die van Solanum 

 inuriratHm en behoort thuis in Peru. Zij is eivormig en gelijkt 

 in grootte en bouw op een papaia. De plant heeft een hout- 

 achtigen stengel en vormt een kleinen heester; in Amerika 

 wordt zij „vine" genoemd en zal dus waarschijnlijk eene zwakke 

 klimplant zijn. In Kew, waar de plant onder glas gekweekt 

 is, bleek de vrucht de bovengenoemde goede eigenschappen te 

 missen : zij was smakeloos en als tafelvrucht ongenietbaar. Misschien 

 zal zij onder gelijke voorwaarden als haar familieverwante, de 

 Ci/phonundra hetaced, boonitomaat (op Java ferron hlanda genoemd, 

 Ref.), nl. in oen subtropisch klimaat of in tropische bergstreken 

 waarde blijken te bezitten. 



{Knv Bulletin, Jan. 1893). v. 



