rTEKLEURDBLADERiaE S[ERHEESTER8. 



Onder de hulpmiddelen ter versiering van tuinen en parken 

 nemen bont- en gekleurdbladerige heesters eene voorname plaats 

 in. Er zijn echter weinig planten met welker gebruik men 

 voorzichtiger moet zijn, daar zij licht bij eene verkeerde aan- 

 wending in plaats van ter verfraaiing te dienen, juist het tegen- 

 gestelde van een sieraad worden, ^og al dikwijls worden 

 zij te veel of ondoelmatig aangewend, waardoor men het effekt, 

 dat er mee verkregen kan worden, grootendeels bederft. 



In een tuin moet de groene kleur hoofzaak zijn; daarom 

 moet men vermijden gekleurdbladerige planten over de geheele 

 oppervlakte te verspreiden. Ook al zijn zij in aantal verre- 

 weg in de minderheid, kan er zoodoende een zeer bont geheel 

 gevormd worden, dat misschien voor een korten tijd een eigenaar- 

 digen indruk maakt, doch niet mooi is, en het kan niet 

 anders of zoo iets moet op den duur gaan vervelen. Vooral 

 in een kleinen tuin is het zaak er zeer spaarzaam mee te 

 zijn en liever wat meer groenbladerige. fraai bloeiende struiken 

 te planten. 



Met een enkel vak gekleurde lieesters of eenige daarvan in 

 één gedeelte van den tuin tusschen de groene planten geplaatst, 

 kan men evenwel een aangename tegenstelling vormen. Het 

 liefst gebruike men in dit geval natuurlijk de minder wild 

 groeiende soorten met mooi geteekende bladeren, zooals verschil- 

 lende soorten en variëteiten van Eranthemum, Graptophyllum, 

 Panax en Azalia. Zeer mooi zijn ook Ahuülon Darwini tessellata 

 en A. Thonqjsonii, beide met helder geel en groen gemarmer- 

 de bladeren ; bovendien bloeien deze soorten mooi. Meestal is 

 het wenschelijk voor een vak slechts ééne soort of variëteit te 



ÏV ' 17 



