— 281 — 



OVER MISLUKTE POGINGEN TOT HET VERNIETIGEN 



VAN RUPSEN DOOR MIDDEL VAN KUNSTMATIGE 



INFECTIE MET BACTERIËN. 



Bij de geweldige verwoestingen in de laatste jaren, sedert 1889, 

 door de rupsen van de zoogenaamde „nonvlinder" Ocneria Monacha 

 in vele dennenbosschen in Europa aangericht, heeft men getracht 

 ter bestrijding eene methode toe te passen, die door de natuur zelf 

 als het ware aan de hand gedaan werd, n.1. het verspreiden eener 

 epidemische ziekte onder de rupsen. 



Eene dergelijke bestrijding werd o.a. met goed gevolg toegepast 

 tegen de veldmuizen in Griekenland, waar men een muizen-typhus 

 wist te verspreiden. Hierover is in dit blad reeds een mededeeüng 

 verschenen ^). 



Bekend zijn ook de pogingen om de konijnen in Australië door 

 cholerabacteriën te verdelgen, welke niet met succes zijn bekroond, 

 en de bestrijding van engerlingen („wawalans, oerets") door eene 

 schimmelziekte, over wier welslagen de berichten nog uiteenloopen. 

 Met deze laatste zijn ook op Java reeds proefnemingen aangevangen. 



De aanwending dezer methoden berust op de waarneming, dat, 

 wanneer schadelijke dieren zich op eene buitengewoon snelle Avijze 

 vermeerderen en zoo epidemiën veroorzaken, bijna altijd onder deze 

 dieren zelf ziekten ontstaan, die gewoonlijk dan ook min of meer 

 epidemisch optreden en veroorzaakt worden door verschillende 

 schimmelsoorten of ook door bacteriën. Ook bij do „non" was dit 

 opgemerkt. Daar waar de rupsen in groeten getale voorkwamen 

 vond men ze dikwijls aangetast door een ziekte, waaraan men in 

 Duitsehland den naam „Schlaffsuchf (een onvertaalbaar woord) gaf. 

 en die groote overeenkomst vertoonde met eene zeer bekende ziekte 

 in de zijdeworm-kweekerijen, de zoogenaamd „tlacherie". De rupsen 

 kruipen aan de toppen der takken bij elkaar (dat noemt men dan 

 „wipfeln"), laten de koppen hangen en spoedig daarna verandert het 

 geheele lichaam in een met olieachtige vloeistof gevulde huid ; deze 

 berst open, de vloeistof vloeit er uit en de huid verdroogt. 



Uit deze olieachtige vloeistof zijn twee specifieke bacteriën-soorten 

 gekweekt, welke onder de namen Bacillus B. Hoffniann en Bacte- 

 r'mm Monachae zijn beschreven. Zij laten zich gemakkelijk kwee- 

 ken en onderscheiden zich van rottingsbacteriën, die natuurlijk in 



») Teiismannia III, 1892, blz. 688. 



