— 2S2 — 



de gestorven rupsen ook liij menigte optreden, doordat zij reukeloos 

 zijn en op de vaste voediugsgelatino oppervlakkige kolonies vormen, 

 die de gelatine niet vloeibaar maken. 



Van een aantal proeven door Tuboeiif met deze bacterie genomen 

 vermelden wij de volgende : 



Den 21®" Juni 1892 werden rupsen der ^non" geïnfecteerd, door 

 ze in een glas te plaatsen, waarin de tot voedsel dienende bladeren 

 met een reinoultuur van bacteriën, in water gesuspendeerd, waren 

 begoten. De rupsen aten 's nachts de bladeren op en werden den 

 volgenden morgen op in potten geplante beuken overgebracht. 

 Het gevolg was: 



1° Infectie met BariUus B. Hoffituntii den 21^" Juni verricht: 

 Deu 25®" stierf de eerste rups, den 27*^" de tweede, den 28'^" de 

 derden den 30"" stierven de laatste twee ; 



2° Infectie met Bacten'uDi Moiiachae (\en 21'^'^ Juni \err\dit: Den 

 26®" stierven twee rupsen, den 29®° stierf er een ; één had zich verpopt. 



Ook door eene injectie in de vleezige pooten der rupsen werd de 

 infectie verricht, terwijl andere tot controle met gesteriliseerde naal- 

 den geprikt werden. 



Alle rupsen stierven, zoowel de ingeente als de niet ingeente 

 rhet is een aan rupsenkweekers bekend feit dat eene verwonde rups 

 het zelden of nooit tot vlinder brengt), maar bij de gezonde had 

 het afsterven veel langzamer plaats. 



Tuboeuf, die deze proefnemingen verrichtte, is van oordeel dat 

 hare toepassing in het groot nogal bezwaren heeft: de infectie 

 werkt zeer langzaam en hangt voor een deel van bijzondere 

 dispositie der rupsen af. 



Ook heeft hij er herhaaldelijk op gewezen, dat de verspreiding 

 der ziekte langzaam plaats hoeft en gewoonlijk eerst dan optreedt, 

 als de rupsen reeds een „kahlfrass" (ontbladering) der boomen hebben 

 teweeg gebracht; dat men zich derhalve op dit natuur-hiilpmid- 

 del niet kan verlaten, maar dat mon groote schade door krachtige 

 maatregelen kan voorkomen, zooals dit in Beijeren zoo energiek 

 on met goed gevolg is geschiedt. 



De lijinrliKjen bleken daar en in Pruisen daarvoor het beste 

 middel te zijn. 



Dit aanleggen van lijmringen rondom do stammen der boomen 

 l)erust oj) de gewoonte dor noni'U[>scn om slechts 's nachts te vreten. 

 Als zij verzadigd zijn trekketi zij uit de bladki'oon naar beneden 



