— )m — 



in g'i'oorcii i»"«'tiil(' on/(Mi /■r/yv/'-hooiu, ci^i^'ciilijk J'ro^t'Kjiiia clas- 

 ticum. Hij is jils si(M'])laiit zoor «'ozoclit cii wordt door soiii- 

 mi<i'o spocialistoii bij lioiid(>rdoii ,i«'ostokt on mot i^'oinak voor 

 o-oedo ])rijzoii viui do luiiid ,«i,'(>zot. Dat stokkoii i^-aat op eene 

 oigonaardigo iiiaiiior; nioii iioomt ooiivoudiii,' oon blad inot óón 

 oog" en iHH\ stnkjo stongol niet gi'ooter dan óón continiotor, hot 

 blad wordt nu aan oon stokjo bevestigd on in zuiver wit zand 

 geplaatst, het oog iets onder het zand, onder dit zand is door 

 koperen loopjes mot boot water warmte aangebraclit, het 

 geheel is mot glas van de buitenlucht afgesloten; in drie a 

 vijf" weken maken deze knop- of oog stekken wortel, loopen 

 uit en geven na (^en half jaar leverbare planten. A^an deze 

 Ficnii is eene bontbladerige variëteit, de bladeren dezer hebben 

 melkwitte randen en zijn ook door dezelfde kleur gemarmerd, het 

 is inderdaad eene fraaie, bonte plant. Een paar jaar geleden 

 kwam die plant in Amerika in de nn)do; do aanvraag was daar 

 zoo groot, dat er niet aan voldaan kon worden. De Ameri- 

 kaansche handelaars kochten toen tegen hooge prijzen in Europa 

 al de planten op, die zij machtig konden worden. Ten gevolge 

 van dezen handel is zij in Europa wat zeldzamer geworden, nu 

 echter wordt zij veel gekweekt en komt ook meei* in den smaak. 



Bontbladerige hoornen zijn er veel minder dan bontbladerige 

 heesters, en de ervaring bij ons opgedaan is, dat mochten er 

 ook al eens kleine exemplaren met fraaie, bonte bladeren inge- 

 voerd worden, zij toch bij ons, zoodra zij krachtig doorgroeien, 

 weder groen worden. Wij hebben een voorbeeld in Ficufi of 

 Arfocarpus ParceUi^ die kleine, bijzonder fraaie, bonte bladeren 

 heeft en die houdt, zoolang wij haar in kleine potten kweeken ; 

 plantte ik haar echter in den tuin, dan duurde het geen jaar 

 of al het bonte was verdwenen. Ik vrees dat het met de 

 bontbladerige i^/cv/.s- eJasfica ook zoo zal gaan. 



Dezen zomer toonde men mij te Kew in de groote Palmenkas 

 een exemplaar, dat minstens tien voet hoog was, krachtig 

 groeide, en waarvan de jongste bladeren nog even goed bont 

 waren als de oudere ; „zou dat geen goede plant voor Java 

 zijn" vroeg mij de curator. „Als zij maar constant was" luidde 



