TLA NT A A K I )I(IE ENZYM KN. 



Tot (ie merkwaardigste licliauieii, die eenc rol Hpelen lijj de 

 leveiisverschijnselen in de natuur, behooren de fernieitten, niet 

 alleen om de hooge beteekenis, die ze voor het plantaardig en 

 dierlijk leven hebbeji, maar ook wegens het geheimzinnige, 

 dat hunne werking schijnt te kenmerken. Want in tegenstel- 

 ling van hetgeen we bij de meeste chemische reacties waar- 

 nemen, kunnen fermenten bij andere lichamen omzettingen te 

 weeg brengen schijnbaar zonder zelf verandering t(! ondergaan. 

 Het heeft den schijn, alsof alleen de cuuuvez'gheld van het 

 ferment noodig is om chemische beweging in het leven te 

 roepen, alsof het ferment werkeloos is en toch arbeid verricht. 

 Een sterk voorbeeld hiervan is het volgende: 0'Sullivan en 

 ToMPSOX maken melding van een door hen bereid hwertase — 

 een ferment, dat straks nog besproken zal worden — , dat 

 100.000 maal zijn eigen gewicht aan rietsuiker inverteeren 

 kon zonder daarbij zelf qualitatief of quantitatief veranderd 

 te zijn. 



Om dergelijke raadselachtige feiten op te helderen tracht 

 men zich voor te stellen, dat het ferment eene verbinding 

 vormt met de oorspronkelijke stof, en dat deze verbinding door 

 water ontleed wordt, waarbij het ferment onveranderd weer 

 vrij komt, en de oorspronkelijke stof tot een hydraat (c. q. 

 splitsingsproducten daarvan) geworden is. Want in den regel 

 is het essentieele van de werking van een ferment eene ad- 

 ditie van water aan het aan die werking onderworpen lichaam. 



Sedert men met het bestaan van fermenten bekend gewor- 

 den is, heeft men deze ingedeeld in georganiseerde en )iiet — 

 georganiseerde. Onder de eerste groep verstaat men dan kleine 



