— 444 — 



Onderzoekt men nu het hout van een zieken dadapwortel, en 

 een slechts weinig aangetaste verdient hier de voorkeur, dan ziet 

 men in de eerste plaats hier en daar, te midden van het overigens 

 normale houtweefsel, groepen cellen liggen, wier wanden niet zooals 

 gewoonlijk verdikt en vlak, maar dun en onregelmatig geVjogen zijn, 

 alsof deze cellen een weinig saamgedrukt waren. Bovendien zijn 

 deze celwanden geheel ongekleurd, terwijl de normale licht geel van 

 tint zijn. Is dit onderscheid zóó reeds vrij duidelijk, opvallend wordt 

 het echter bij toepassing der phloroglucine-reactie, omdat daarbij alle 

 onveranderde celwanden de gewone, donker kers-roode kleur aan- 

 nemen, terwijl daarentegen de andere, dunne, gebogen en ongekleurde 

 wanden, ongekleurd blijven; te midden van het geheel roode weefsel 

 ziet men dan alzoo ongekleurde eelgroepen liggen. ^Nauwkeuriger 

 waarneming toont dan aan, dat van de wanden dier veranderde 

 cellen de secundaire verdikkingslagen en met deze ook de houtstof 

 verdwenen is, terwijl hunne onregelmatige bochten aanwijzen dat 

 zij geen weerstand meer bieden aan de drukking van het omge- 

 vende weefsel. 



De cellen, wier wanden deze verandering vertoonen, behooren 

 uitsluitend tot het houtparenchym of tot de mergstralen ; de wan- 

 den der vaten en der houtvezels blijven steeds hun verdikkingslagen 

 en hun houtstof behouden. 



Het zetmeel schijnt in een zieken wortel reeds zeer spoedig te 

 verdwijnen zoowel uit de aangetaste cellen als uit de niet aan- 

 getaste. 



Wat op de dwarse doorsneden groepen van cellen schijnen, 

 blijken bij overlangschc doorsnede strengen te zijn, die zich door 

 het wortelhout over groote afstanden laten vervolgen. 



Naarmate men de in heviger mate aangestaste worteldeelen nadert, 

 worden die strengen van veranderde cellen breeder, en grijpen zij 

 steeds verder om zich heen. Zoo komt het dan, dat of een gesloten 

 ring midden door den houtcylinder verloopt, waarvan alle cellen 

 van houtparenchym en mergstralen haar verdikkingslagen verloren 

 hebl)en, terwijl daarbinnen en daarbuiten omheen het hout zich 

 geheel normaal vertoont, óf dat alleen in het centrum die cellen 

 aangetast zijn, óf ten slotte, dat slechts de buitenrand van den 

 houtcylinder, waar deze zich aan het cambium (teeltweefsel) 

 aansluit, ziek is. 



In zulke gevallen ziet men zeer veelvuldig, hoc de ziekte zijde- 



