— 5:30 — 



die oeue halve spriaalvüriiiige wending- vertoonoii ; do i-eden 

 daarvan is, dat liet labelluin iu den knoptoestand naar boven 

 is gericht, bjj het opengaan keert nu de gelieele bloem zich 

 om en neemt de houding' aan, die wij meestal bij de Orchi- 

 deeën te zien krijgen. 



Het is zeer de moeite waard even stil te staan bij de be- 

 stuiving der Orchideeën ; door de inrichting der bloemen is het 

 in de meeste gevallen onmogelijk, dat zij zich zelf bevruchten 

 en wordt de linlp van insecten daarvoor vereischt. Xcmeii 

 wij als voorbeeld Vand<( tricolor Lndl. (te Buitenzorg (iiu/rck 

 pandun genoemd), die zeker wel eene der algemeenst bekende 

 Orchideei'u in Indië is. De groote bloemen verspreiden een 

 sterken, zoeten geur en lokken zoowel hierdoor als door de 

 fraaie kleuren gemakkelijk insecten. De kolk- en bloembla- 

 deren zijn vrij wel aan elkaar gelijk, aan de achterzijde wit, 

 aan do voorzijde bleek geel met talrijke bruine vlekken, de 

 lip is horizontaal naar voren gericht, paars gekleurd, naar 

 den voet met eenige donkere strepen, en heeft eene korte, dikke 

 spoor; de stempelzuil is eveneens kort en dik. Er zijn vier 

 stuifmeelklompjes (Fig (J, n), die echter twee aan twee zóó 

 dicht bij elkaar staan, dat er op het eerste gezicht slechts 

 twee schijnen te zijn, alle zijn aan een breed en plat stoeltje (o) 

 bevestigd, dat aan zijn voet de cirkelvormige kleefmassa (p) 

 draagt. Aanvankelijk is het steeltje recht, doch zoodra het 

 den bescherraenden helmknop verlaten heeft en met de bui- 

 tenlucht in aanraking komt, buigt hot zich naar voren (Fig. 7). 



Het vooruitstekende labellum kon geen betere gelegenheid 

 aanbieden aan een insect, dat naar honig komt zoeken, om zich 

 op neer te zetten. Geleid door de donkere strepen aan den 

 voet (niet alleen bij Orchi(h'eën, maar ook bij andore bloemen 

 bevinden zich dikwijls in de richting, waarin do honig gezoclit 

 moet worden, helder gekleurde strepen of vlekken, het z. g. 

 honiginerk) brengt het dier, stellen wij een hommel, den kop 

 zoo ver mogelijk vooruit, en steekt de monddeelen in de spoor 

 om den honig te bemachtigen. Het kan nu niet anders, of 

 hij drukt met zijn kop of het voorste deel van zijn rug tegen 



