— 542 — 



rai2:e aardorchideeën zijn in plaats van do stengels, do wortels 

 aangezwollen, welke dan wortelknollen genoemd worden (Fig 11); 

 zij dienen eveneons tot bewaarplaatsen van reservevoodsel. 



De rfm///«soorten behooren tot do klimplanten ; de luclit- 

 wortels gedragen zicli als ranken on slingeren zicli om voorwerpen 

 heen. Verder verdienen nog vermolding do saprophytisclie 

 Orchideeën, zeer merkwaardige planton, welke geheel eene bleek 

 geelbrnino klenr bezitten on geen eigenlijke bladeren, maar 

 schubben on weinig ontwikkelde wortels hebben. Zij voeden 

 zich met in ontbinding vorkeorendo plantaardige stoffen, waar- 

 tusschon zij groeien. Ook bij andoro })lantenfamilies worden 

 saprophyton aangetroffen. 



Aan nuttige planten is dozo grooto familie zoor arm ; zij 

 bepalen zich tot do volgende : 



Vanilla planifolia^ de vanille, wier geurige vruchten onrijp 

 afgeplukt worden ; eenige aardorchideeën, o. a. de in Xedorland 

 vrij veel in het wild groeiende Orr/j/ssoorten, Avier wortelknollen 

 do saleb leveren, terwijl eindelijk de gedroogde bladeren van 

 de op Bourbon en Mauritius inheemsche Angvaeaim fnif/rnns 

 als Bourbon- of Fahamthee bekend zijn. 



Het schijnt, dat de eerste uitheemsche Orchidee in 1731 in 

 Engeland is ingevoerd; het was een Bletia verrucinnla, die 

 als gedroogde plant aan ^Ir. Oollinson gezonden werd, doch 

 wier knollen nog leefden; na geplant te zijn ontwikkelde de 

 plant zich verder. In 1763 waren er nog slechts 4 soorten 

 in cultuur, welk getal in 1800 tot 50 gestegen was, waaronder 

 echter ook de inheemsche soorten begrepen zijn. In 1813 

 werd er eene lijst van 118 Orchideeën in het licht gegeven, 

 welke toen in de verzamelingen van don Hortus Kewensis 

 aanwezig waren. Het aantal bij kruidkundigen bokonde soorten 

 was toen evenwel al veel grooter ; Persoon noemt in een 

 omstreeks dien tijd uitgegeven werk eenige honderden soorten 

 op. Volgens Swect's Hortus Britannicus was het aantal ge- 

 kweekte planten, bohoorondo tot deze familie, in 1826 tot 

 326 gestegen on hot was in «lion tijd, dat mon moor in het 

 bijzonder de aandacht aan deze planten begon te wijden. 



