— 619 — 



zioh met hare wortels op lioomeu, niwron enz. hechten en zoo- 

 doende luiar boven komen. 



Tot de vierde groep rekent de schrijver ui de phinten, die niet 

 tot eene der vorige groepen bohooren ; sommige hiervan werken zich 

 inet lange, opwaarts groeiende loten tusschcn de krninen der steun- 

 booraen om zicli daar door zijw^aarts groeiende takken vast te hon- 

 den ; ook liecditen ze zich soms door middel van dorens of stekels 

 aan de haar omringende voorwerpen. Een aanzienlijk aantal klin\- 

 meude heesters in de tropen behoort tot deze groep, het zijn dik- 

 wijls planten, die nog doende zijn zich tot lianen te ontwikkelen. 

 Het zijn planten, die indien zij buiten het bosch op open plekken, 

 waar zij van alle kanten volop licht hebben, gephuit worden, weer 

 in den gewonen struikvorm groeien. Den hoogst ontwikkelden vorm 

 onder deze groep nemen de klimmende palmen, de rottans in ; 

 enkele soorten hiervan beginnen reeds klimorganen te vormen in 

 de sterk verlengde bladstelen, die geen blaadjes dragen maar voor- 

 zien zijn van een groot aantal als weerhaken staande dorens, waar- 

 mede zij zich krachtig knnnen vasthechten. 



In de bosschen van Brazilië leveren, Mmispermareeën, Mcdpighkt- 

 ceeën, Sapindaceeën^ Legicminozm en Bignoniaceeën het leeuwen- 

 aandeel der lianen. In de donkere schaduw binnen in het bosch 

 komen vooral Diosroreeën er Ciiciirhifaceeën voor. Plebben de eerst- 

 genoemde dikwijls vrij dikke stengels en prachtige bloemen, die 

 meestal weinig in liet oog vallen, omdat zij zich hoog boven in de 

 krninen der boomeu ontplooien, de laatste hebben veelal kleine, 

 geelgroene, onaanzienlijke bloempjes en kruidachtige stengels. 



Naar de wijze van klimmen regelt zich de vorm der planten, 

 zoo leggen zich de w'ortelklimmers meestal dicht tegen de stammen 

 of tegen de muren, waaraan zij zich hechten ; hoewel in mindere 

 mate, kan hetzelfde gezegd worden van eenige met haakranken 

 voorziene Bignoniaceeën^ ook sommige Dcdbergia's, die zich met 

 dorens aan de boomen hechten, groeien er dicht tegen aan. De 

 windende planten slingeren zich dikwijls tegen de van de boomen 

 afhangende luchtwortels der Ariodeeën naar boven. Eene vreemde 

 vertooning is het, wanneer een lianensteugel in schuine richting 

 zich tot in den top van hooge boomen verheft, zouder eenigen 

 steun of eenig zichtbaar middel om in die kruin te komen ; de 

 verklaring is te zoeken in het feit, dat de boomen, die hem eertijds 

 tot steun dienden, langzamerhand gestorven en verdwenen zijn. 



