— 637 — 



van hier naar den Berlijuscheu bot. tuin overgebracht, verspreidde 

 zij zich in vorscheideno kassen op onrustbarende wijze. Door het 

 regeluiatig schoonliouden en afpoetsen der aangetaste bladoren is 

 zij zoo goed als verdwenen. 



Scijtonema JHlianum bedekt dikwerf met een blauwgrijs, viltig 

 overtreksel de aarde van groote bloempotten en tobben, ook de 

 muren on het hout-en ijzerwerk in de kassen ; vooral de e'genaardige 

 penetrante modderlucht onderscheidt haar van de iiieer vuilgroene 

 .s'. Hoffinanni, waarmede zij veelal te samen optreedt. 



Van de groene wieren komen in de eerste plaats in aanmerking 

 de eencellige. Sommige ProtococcHs, PJenrococcus en Sfichococ- 

 CM.s-soorten bedekken met eene groene laag in de kassen niet alleen 

 heel dikwijls de stammen en de bladeren der planten, de potten, 

 maar ook de muren en de houtwerken der gebouwen, terwijl Pleiiro- 

 coccus miniatits dikwijls de vochtige muren der kassen met een 

 menie rood eenigszins slij machtig oveitreksel bekleedt. 



Eene tot deze groep behoorende interessante wier, het z. g. wa- 

 ternet, Hi/drodicfon reficiddttnn, is soms in bassins of waterbakken 

 door haar bijzonder snellen groei en spoedige vermenigvuldiging- 

 lastig. Een net kan in eenige dagen tot de lengte van verschei- 

 dene meters groeien. In den botanischen tuin te Berlijn kwam 

 deze wier in de zomers van 1886 en 87 zoo massaal voor, dat zij 

 lederen morgen met karrenvol verwijderd moest worden. 



Onder de Siphophjceol'n komt vooral in aanmerking ]^ancheria 

 terrestris, die dikwijls de potten en de vakken der kassen met eene 

 dichte, viltige, groene laag bedekt ; deze wier veroorzaakt niet al- 

 leen het z. g. zuur worden van den grond, maar houdt den bovengrond 

 vochtig, terwijl de onderste lagen kurkdroog zijn, het is daarom 

 ook zeer noodzakelijk door een geregeld open krabben van den grond 

 de wier te verwijderen. Bovendien verspreidt zij eene zeer onaan- 

 gename modderlucht, die al heel spoedig bemerkt wordt. 



Eene zeer schadelijke wier is Trentepohlia layenifera, die voor 

 het eerst in 18(iO in den botanischen tuin in Dresden ontdekt werd. 

 In 1870 was zij waarschijnlijk reeds in den bot. tuin te Berlijn. 

 Deze wier komt voor op de lederachtige bladeren van palmen, 

 Pandaneën, bedekt die met een okergeel, dicht kartviltig over- 

 treksel, ook de stammen der planten worden er mede bedekt, zoo- 

 dat dikwijls groote palmen van 50 vt. hoogte er geheel goudgeel 

 uitzien. Zij is volstrekt niet kieskeurig en groeit evengoed op 



